ยามค่ำในป่าไผ่
เปลวไฟส้มสะท้อนเงาไหววูบของชายหนุ่มเปลือยอกที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ
ซูเฉินกำลังเคี้ยวหน่อไม้เผาอย่างไม่สบอารมณ์

เสียง กรุบ กรอบ ดังสลับกับเสียงถอนหายใจยาว ๆ

“ข้ากินหน่อไม้มาเจ็ดมื้อแล้ว... ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่มีใครมารับ ข้าคงกลายเป็นแพนด้าแน่”

เขาคุ้ยไฟด้วยกิ่งไม้ ใส่ไผ่แห้งเพิ่มเป็นระยะ
ในใจได้แต่ปลอบตัวเองว่า หากข้ารอดคืนนี้ไปได้ พรุ่งนี้เช้าเลิฟคงบินมาหา แล้วพากลับบ้าน...

ความคิดนั้นเหมือนแสงริบหรี่สุดท้ายในคืนยาว

แต่ไม่ไกลจากที่เขานั่ง
ในความมืดหลังแนวไผ่ มี ดวงตาสีดำหลายคู่ ส่องแสงจาง ๆ

เสียงหายใจหนักเบาแว่วสลับกับน้ำลายที่หยดลงพื้น แหมะ แหมะ
กลิ่นหอมของหน่อไม้เผาลอยอวลไปทั่ว — สำหรับพวกมัน มันคือกลิ่นแห่งสวรรค์

เงาร่างเหล่านั้นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
แต่หยุดนิ่ง ก่อนถึงขอบวงแสง

เพราะ “บางสิ่ง” ในมือของชายหนุ่ม —
มีดที่ซูเฉินวางข้างตัว กำลังส่งกลิ่นไอสังหารออกมาอย่างเงียบงัน
สัญชาตญาณบอกพวกมันว่า หากขยับพลาดเพียงนิดเดียว จะถูกสังหารทันที

ทว่าในที่สุด... ก็มีเงาร่างหนึ่งที่อดทนไม่ไหว

มันก้าวออกจากความมืด

เสียงเบา ๆ ดังขึ้นข้างขา
แอ๊...

ซูเฉินสะดุ้งเล็กน้อย ก้มลงมอง
แล้วสิ่งที่เห็นทำให้เขาอ้าปากค้าง

ลูกหมีตัวเล็ก สีขาวสลับดำ
ขนปุย ๆ ตาโต ขอบตาดำ หูดำ ลายพาดหลังดำ

“แพนด้า?”

เจ้าตัวน้อยยืนสองขา มือเล็ก ๆ เขย่าขากางเกงของเขาเบา ๆ
น้ำลายยืดย้อยจากปาก สายตาไม่ละไปจากหน่อไม้ในมือเขาเลย

ซูเฉินกลืนน้ำลาย คาวาอี้สุด ๆ
เขายื่นหน่อไม้สุกไปตรงหน้า

แพนด้าน้อยคว้าทันที เคี้ยวตุ่ย ๆ ด้วยความฟินราวกับโลกนี้มีแต่หน่อไม้

ซูเฉินยิ้มกว้าง อุ้มมันขึ้นมาวางบนตัก ลูบขนนุ่ม ๆ ที่หอมกลิ่นไม้ไผ่อ่อน
“เจ้าหอมเหมือนป่าเลยนะ” เขาพึมพำ

กลิ่นนั้นทำให้รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน

เขาเล่นกับมันอย่างเพลิดเพลิน — บีบแก้มเบา ๆ ลูบหัว ตบหลัง
แต่แพนด้าน้อยไม่สนใจสักนิด กินหน่อไม้อย่างเดียวราวกับหมดโลกนี้มีแค่มันกับอาหาร

ไม่นาน เสียง “กรอบแกรบ” ก็แว่วดังรอบทิศ
ซูเฉินชะงัก หันมอง แล้วถึงกับตาค้าง

จากเงามืดรอบวงไฟ แพนด้าตัวโต ๆ สูงกว่าสองเมตรกว่าเริ่มทยอยโผล่มาทีละตัว
พวกมันเดินเข้ามาช้า ๆ อย่างสงบ ก่อนจะนั่งลงล้อมรอบเขาเป็นวง

“อ่า...ครอบครัวพร้อมหน้าเลยสินะ” ซูเฉินพึมพำ ขยับตัวเตรียมเผ่น
แต่พวกมันกลับนั่งเฉย ๆ ไม่มีท่าทีคุกคาม
เพียงมองเขาด้วยสายตา...หวังดีและหิวโหย

เขาค่อย ๆ ผ่อนคลาย ลอบมองลูกแพนด้าในอ้อมแขน
เจ้าตัวเล็กยังคงเคี้ยวตุ่ย ๆ ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

จู่ ๆ แม่แพนด้าตัวหนึ่งที่อุ้มลูกอยู่ ก็มองเห็นซูเฉินยิ้มให้ลูกของมัน
จากนั้นมันค่อย ๆ เดินเข้ามา ยื่นลูกในอ้อมแขนให้... แล้วชี้ไปที่หน่อไม้เผากองเล็ก ๆ ข้างกองไฟ

ซูเฉินกะพริบตา “เดี๋ยวสิ... เจ้าจะ...แลกลูกกับหน่อไม้?”

มันพยักหน้าแรง ๆ เหมือนจะว่า ใช่เลย!

ซูเฉินอึ้ง “เจ้ามีความเป็นแม่อยู่ไหม!?”

แม่แพนด้าตัวนั้นตกใจ รีบหันไปคว้าลูกอีกตัวจากด้านหลังที่ยังดูดนมอยู่มาถือเพิ่ม แล้วทำหน้าอ้อนวอน

“สองตัวเลย! พอไหม?”

ซูเฉินพูดไม่ออก
นี่คือเหตุผลที่พวกเจ้าสูญพันธุ์ใช่ไหม!?

เขาถอนหายใจยาว แล้วโยนหน่อไม้เผาให้มัน
แม่แพนด้าดีใจสุดขีด รีบคว้าไว้เคี้ยวตุ่ย ๆ ปากมันเต็มไปด้วยหน่อไม้ร้อน ๆ
ก่อนจะใช้เท้าเตะลูกทั้งสองกลิ้งมาหาเขาเหมือนของแถม

แพนด้าอีกตัวเดินออกมาชี้ลูกในอ้อมแขนซูเฉิน
เหมือนจะพูดว่า “ข้าละ! เจ้าได้ลูกข้าไปแล้ว ข้าขอสักอันเถอะ!”

ซูเฉินหมดหน่อไม้พอดี
เขาโยนก้านสุดท้ายให้มัน

แม่แพนด้าตัวนั้นดีใจจนลืมโลก เคี้ยวตุ่ย ๆ ไม่สนใจสายตาหิวโหยรอบวง
ส่วนสหายแพนด้าตัวอื่นที่แหงนมองตาปริบ ๆ เริ่มแสดงอาการสิ้นหวัง

บางตัวนั่งลงถอนหายใจ
บางตัวกลิ้งไปมาบนพื้นราวเด็กงอแง
บางตัวถึงขั้นง้างปากเพื่อนที่เพิ่งกินเข้าไป หวังจะหาเศษติดฟันกินต่อ

แต่ผิดหวัง...สะอาดกริบ

แพนด้าบางกลุ่มถึงขั้นร่วมมือกัน
สองตัวล็อกแขน อีกตัวต่อยท้องเพื่อนเพื่อให้คายหน่อไม้ออกมา
ผลคือ...โดนสวนกลับจนกลิ้งเหมือนลูกบอล

ซูเฉินมองภาพตรงหน้าแล้วอยากหัวเราะไม่ออก
“นี่มันโลกบ้าอะไรกันเนี่ย...”

เขาวางแพนด้าน้อยลง ลุกขึ้นเดินไปตัดหน่อไม้เพิ่ม
เสียงมีดเฉือนเนื้อไผ่ดัง ฉึก ฉึก ทุกตัวในวงหยุดชะงัก มองตามอย่างเกร็ง ๆ

เมื่อเขาโยนหน่อไม้หลายอันลงข้างกองไฟ แล้วเริ่มเผา
กลิ่นหอมร้อน ๆ ก็ลอยอบอวลอีกครั้ง

เหล่าแพนด้ากลืนน้ำลายพร้อมกัน กลื๊น!

ซูเฉินยกคิ้ว ยิ้มมุมปาก
เขาโยนหน่อไม้เผาไปหนึ่งอันให้แพนด้าที่ใกล้สุด
เจ้าตัวนั้นมองอึ้งอยู่ครู่ ก่อนจะรีบงับเข้าเต็มปาก เคี้ยวตุ่ย ๆ อย่างสุขสม

เสียงเคี้ยวดัง กรอบ...ตุ่ย ๆ ๆ กลายเป็นสัญญาณเริ่มศึก

เหล่าแพนด้าตัวอื่นเริ่มมองหน้ากันด้วยสายตาอิจฉา
บางตัวเลียริมฝีปาก บางตัวกำหมัดแน่น

ซูเฉินชี้ไปที่กองหน่อไม้ที่ยังไม่ได้เผา
“อยากกิน... ก็ทำเองสิ”

เงียบไปชั่วครู่
แล้ว...ทุกตัวก็พุ่งเข้าหากองหน่อไม้

เสียงวุ่นวายดังสนั่นกลางคืน
แพนด้าบางตัวแย่งกิ่ง บางตัวแย่งไฟ
บางตัวเผาเสร็จก็ถูกขโมย
เสียงร้องโวยวายดังไปทั่วป่าไผ่

ซูเฉินนั่งพิงต้นไม้ มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

กองไฟตรงหน้าอบอุ่น
เสียงหัวเราะ เสียงเคี้ยวตุ่ย ๆ ของพวกแพนด้าดังก้องรอบบริเวณ
โลกที่เคยว่างเปล่าของเขา... ดูมีชีวิตขึ้นอีกนิด

“อย่างน้อยคืนนี้ ข้าก็ไม่เหงาแล้วล่ะ”