บทที่ 19: ก้าวแรกของการพิชิตใจหลินเทียน: วิเคราะห์ย้อนหลัง

คลื่นกระแทกจากคำพูดของหยางหมิงอวี่ซัดสัดใส่ทุกคนในที่นั้น

ห้องเรียนที่เป็น "ศูนย์รวมขยะ" และรั้งท้ายของสายชั้น จะสลัดตำแหน่งบ๊วยทิ้งภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือนงั้นเหรอ?

แถมยังจะไปแย่งตำแหน่งที่หนึ่งของรายวิชา (ท็อปสายชั้น) ท่ามกลางเหล่าเด็กเทพที่มาชุมนุมกันทั้งสายชั้นอีก?

นี่ไม่ใช่แค่ความมั่นใจ แต่มันคือ ความโอหัง

นี่ไม่ใช่แค่การรับคำท้า แต่มันคือ นิทานหลอกเด็กชัดๆ!

คนแรกที่ได้สติคือหลิวเฟิง เขาตกตะลึงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น เขาขำจนตัวโยนจนแว่นกรอบทองเกือบจะหล่นลงมาอยู่ที่ปลายจมูก

“ฮ่าๆๆๆ... เมื่อกี้ผมได้ยินอะไรนะ? ที่หนึ่งของสายชั้น? หยางหมิงอวี่ นี่คุณยังไม่ตื่นจากฝันใช่ไหม?” เขาชี้หน้าหยางหมิงอวี่ พลางหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด “คุณจะให้เด็กในห้องที่สอบได้สิบกว่าคะแนนไปชิงที่หนึ่งวิชาเลข หรือจะให้ไอ้เด็กที่รู้จักแค่ภาษาอังกฤษตัว A B C ไปชิงท็อปวิชาอังกฤษล่ะ?”

ภายในห้องพักครู เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นระงม อาจารย์คนอื่นๆ มองหยางหมิงอวี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากมอง "ตัวประหลาด" กลายเป็นมอง "คนบ้า" ที่ไม่รู้จักประเมินกำลังตัวเอง

ใบหน้าของหัวหน้าฝ่ายปกครอง หวังไห่เต๋อ มืดมนลงถึงขีดสุด เขาไม่ได้มองว่าหยางหมิงอวี่แค่ดื้อรั้น แต่มองว่านี่คือการท้าทายอำนาจของโรงเรียนและฉีกหน้าเขาโดยตรง

“เหลวไหล! เหลวไหลที่สุด!” หวังไห่เต๋อโกรธจนใช้สมุดทุบโต๊ะดังปัง “หยางหมิงอวี่ คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา? คุณกำลังเอาอนาคตของตัวเองมาล้อเล่น! และกำลังเอาชื่อเสียงของโรงเรียนมาล้อเล่นด้วย!”

“ผมรู้ตัวดีครับว่าผมพูดอะไรอยู่” สีหน้าของหยางหมิงอวี่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิดเดียว เขาสบสายตาที่เกรี้ยวกราดของหวังไห่เต๋อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “หัวหน้าหวังครับ ถ้าผมทำได้ ผมหวังว่าทางโรงเรียนจะมอบอำนาจในการตัดสินใจให้ผมมากขึ้น เพื่อสนับสนุนการปฏิรูปการสอนของผม แต่ถ้าผมทำไม่ได้...”

เขาเว้นจังหวะ ทุกถ้อยคำถูกเน้นชัดเจนอย่างยิ่ง

“ผมยินดีจะประกาศยอมรับต่อหน้าอาจารย์ทั้งโรงเรียน ว่าอุดมการณ์ของผมมันคือเรื่องตลกไร้สาระ และจะเดินทางไปขอขมาคุณและอาจารย์หลิวอย่างเป็นทางการด้วยตัวเองครับ”

สิ้นประโยคนี้ แม้แต่เสียงหัวเราะของหลิวเฟิงก็หยุดกึกลง

เขาไม่คิดว่าหยางหมิงอวี่จะกล้าเล่นใหญ่ขนาดนี้ ถึงขั้นเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีในอาชีพการงานโดยตรง

หวังไห่เต๋อจุกจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่ เขามองดูคนหนุ่มที่ "หัวแข็ง" ตรงหน้าแล้วรู้สึกว่าความดันเลือดกำลังพุ่งสูงขึ้น เขาอยากจะปฏิเสธเดิมพันที่ไร้สาระนี้ใจจะขาด แต่ในเมื่อหยางหมิงอวี่พูดมาถึงขั้นนี้ต่อหน้าครูทั้งออฟฟิศ ถ้าเขาใช้อำนาจกดขี่ไว้ เขาเองนั่นแหละที่จะถูกมองว่า "ปอดแหก" หรือ "ไม่กล้ารับคำท้า"

“ดี... ดี!” หวังไห่เต๋อโกรธจัดจนเค้นเสียงออกมาจากซอกฟัน “ในเมื่อคุณหาเรื่องใส่ตัวเอง ก็อย่ามาหาว่าโรงเรียนไม่ให้โอกาสแล้วกัน!”

พูดจบ เขาก็สะบัดหน้าเดินออกจากห้องพักครูไปด้วยโทสะ

เดิมพันครั้งยิ่งใหญ่... จึงถูกจัดตั้งขึ้นด้วยรูปแบบที่แสนจะพิศวงเช่นนี้เอง

หยางหมิงอวี่นั่งลงที่โต๊ะของตัวเองอย่างสงบ เมินเฉยต่อสายตาที่บ้างก็เห็นใจ บ้างก็เยาะเย้ย หรือสะใจรอบข้าง เขารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว

เขาเปิดสมุดเตรียมการสอน สายตาไปหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง— หลินเทียน

นี่คือ "โดมิโนตัวแรก" และเป็นตัวที่สำคัญที่สุดในแผนการของเขา ตราบใดที่เขาล้มโดมิโนตัวนี้ได้ กระดานทั้งกระดานก็จะเริ่มเคลื่อนไหว

เสียงกระดิ่งคาบเรียนเสริมช่วงค่ำ ดังกังวานไปทั่วสถานศึกษา

ภายในห้องเรียน ม.4 ห้อง 14 ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แม้โฮมรูมตอนบ่ายจะสร้างแรงสั่นสะเทือนได้มาก แต่สันดานคนนั้นเปลี่ยนยากกว่าสันเขา หลังจากความตื่นเต้นชั่วครู่ผ่านพ้นไป ส่วนใหญ่ก็กลับมาอยู่ในสภาพขี้เกียจเหมือนเดิม

เสียงพูดคุย เสียงซดขนมขบเคี้ยว และเสียงเพลงเบาๆ จากเครื่อง MP3 ใต้โต๊ะ ผสมรวมกันเป็นบทเพลงซิมโฟนีที่แสนวุ่นวายตามสไตล์ "ห้องเด็กบ๊วย"

หลินเทียนนั่งอยู่ตรงที่นั่งใหม่แถวหน้าสุด (ที่ถูกบังคับย้ายมา) เขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอ GBA ในมือ เกมที่เขาเล่นคือเกมวางแผนการรบ (RTS) ระดับตำนาน ในหน้าจอ กองทัพของเขากำลังถูก AI ฝ่ายตรงข้ามตีจนแตกพ่าย สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด

ในขณะที่เขากำลังเค้นสมองคิดหาทางพลิกเกม ร่างหนึ่งก็มายืนหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเขาอย่างเงียบเชียบ

หลินเทียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาแค่นเสียง "ชิ" อย่างรำคาญใจ นึกว่าเป็นเพื่อนคนไหนเดินมาดูเขาเล่นเกมอีก

“อย่ามาแส่” เขาพึมพำ

“กองกำลังหลักของเธอ ไม่ควรบุกทะลวงตรงๆ จากทางสายกลางนะ” เสียงที่ราบเรียบดังขึ้นเหนือหัว

มือของหลินเทียนชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองทันที

พบว่าเป็นหยางหมิงอวี่ที่กำลังโน้มตัวลงมองหน้าจอเกมของเขา บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของความโกรธหรือท่าทางจะยึดเครื่องเกมเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากลับมีสีหน้าที่ดูเหมือนกำลัง "วิเคราะห์" อย่างจริงจัง

“อาจารย์...?” หลินเทียนถึงกับเหวอ

“คู่ต่อสู้ของเธอคือคอมพิวเตอร์ อัตราการเก็บทรัพยากรของมันสูงกว่าเธอ 15\%” หยางหมิงอวี่ไม่สนใจความตกใจของเขา วิเคราะห์ต่อหน้าตาเฉย “ยูนิตของมันจะเลือกโจมตีเป้าหมายที่มีมูลค่าสูงก่อน เมื่อกี้เธอควบคุมพลาดที่ปล่อยให้พลธนูที่บอบบางที่สุดไปประจันหน้ากับกองทัพม้าบุกทะลวงของฝั่งนั้นตรงๆ นั่นคือความผิดพลาดที่ทำให้ถึงตายเลยนะ”

หลินเทียนอึ้งสนิทเขามองหยางหมิงอวี่อย่างไม่อยากจะเชื่อหู

ที่อาจารย์พูดมา... มันถูกหมดเลย! แถมยังมองขาดกว่าที่เขาคิดไว้อีก!

“อาจารย์... อาจารย์รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?” หลินเทียนถามตะกุกตะกัก

“อย่าเพิ่งสนว่าผมรู้ได้ยังไง” หยางหมิงอวี่ชี้ไปที่หน้าจอที่กองทัพพังพินาศไปแล้ว “กระดานนี้ เธอแพ้แล้วล่ะ”

บนหน้าจอ ตัวอักษรคำว่า “DEFEAT” (พ่ายแพ้) ขนาดมหึมา ปรากฏขึ้นยืนยันคำพูดของเขา

หลินเทียนรู้สึกไม่ยอมแพ้ แย้งกลับข้างๆ คูๆ ว่า “ก็ AI เวอร์ชันนี้มันขี้โกงนี่ครับ ถ้าผมเปลี่ยนแผนใหม่ผมก็ชนะได้”

“ไม่หรอก” หยางหมิงอวี่ส่ายหน้า “แพ้ก็คือแพ้ ผู้ที่แข็งแกร่งจะกล้าเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ของตัวเอง ส่วนผู้อ่อนแอจะมัวแต่หาข้ออ้างให้ความล้มเหลวเท่านั้น”

ประโยคนี้เปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มลงกลางใจอันเย่อหยิ่งของหลินเทียน

หยางหมิงอวี่ไม่ได้พูดจาจิกกัดต่อ แต่เขาลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง แล้วนั่งลงข้างๆ หลินเทียนอย่างเป็นธรรมชาติ การกระทำนี้ทำเอาเพื่อนๆ รอบข้างที่แสร้งทำเป็นเรียนแต่หูผึ่งรอฟัง ถึงกับอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

ครูประจำชั้นมานั่งข้างนักเรียนที่กำลังเล่นเกม แล้วคุยกันเหมือนเพื่อนคอเกมเนี่ยนะ? นี่มันฉากล้ำยุคอะไรกันเนี่ย?

“เรามา วิเคราะห์ย้อนหลัง กันหน่อย” น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่เหมือนนักเล่นเกมมือโปรที่กำลังถกแผนการเล่นกับเพื่อนร่วมทีม

เขาไม่ได้ยึดเครื่องเกม และไม่ได้เทศนาเรื่องศีลธรรมใดๆ แต่เขากำลังวิเคราะห์การต่อสู้เมื่อครู่ในมุมมองของ "เกมเมอร์" ล้วนๆ

“ห้านาทีแรก ยูนิตสำรวจของเธออยู่ตรงนี้” หยางหมิงอวี่ใช้นิ้ววาดบนโต๊ะ “เธอเจอฐานทัพของศัตรูแล้ว แต่เธอไม่เลือกที่จะก่อกวน (Harass) เพื่อชะลอเกมของมัน แต่กลับถอยมาพัฒนาเศรษฐกิจตัวเอง นี่คือความผิดพลาดแรก เธอพลาดโอกาสในการกดดันที่ดีที่สุดไป”

“นาทีที่สิบ เธอระดมพลบุกระลอกแรก แต่การจัดสรรประเภททหาร (Unit Composition) ของเธอไม่สมดุล แถวหน้าเปราะเกินไป แถวหลังพลังโจมตีไม่พอ เมื่อเจอการจัดทัพมาตรฐานของคอมพิวเตอร์ มันก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน”

“และจังหวะสุดท้าย การควบคุมระดับไมโคร (Micro-management) ของเธอมันเริ่มรวน พอเห็นยูนิตสามตัวถูกรุมโจมตี เธอก็ลนลาน ไม่ยอมถอยพวกมันออกมาในทันที ทำให้รูปขบวนพังทลายลงในพริบตา... จิตใจของเธอมันแกว่งไปแล้ว”

การวิเคราะห์ของหยางหมิงอวี่นั้นมีความเป็นมืออาชีพ แม่นยำ และแทงทะลุกลางใจ

ทุกรายละเอียดที่เขาพูดออกมา เหมือนเขาสามารถรีเพลย์เหตุการณ์และความรู้สึกนึกคิดของหลินเทียนเมื่อครู่ออกมาได้ทั้งหมด

หลินเทียนจากตอนแรกที่ไม่ยอมรับ เปลี่ยนเป็นตกตะลึง และสุดท้ายคือความเลื่อมใสอย่างถึงที่สุด เขามองหยางหมิงอวี่ราวกับมองดู "สัตว์ประหลาด"

อาจารย์ท่าทางใส่แว่นดูเรียบร้อยคนนี้ จะมีความเข้าใจในเกมได้น่ากลัวขนาดนี้ได้ยังไง? นี่มันไม่ใช่แค่ ‘เล่นเป็น’ แล้ว แต่นี่มันคือ... การกดขี่ทางชั้นเชิงชัดๆ!

“อาจารย์... อาจารย์เป็นใครกันแน่ครับ?” ในที่สุดหลินเทียนก็ถามคำถามเดิมออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ความรู้สึกต่างจากเดิมลิบลับ

เมื่อเห็นดวงตาของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและศรัทธา หยางหมิงอวี่ก็รู้แล้วว่า... ปลาเริ่มฮุบเหยื่อแล้ว

เขาไม่ได้ตอบตรงๆ แต่ทำเพียงยิ้มอย่างมีลับลมคมในแล้วลุกขึ้นยืน

“ผมก็แค่... ผู้เล่นที่บังเอิญเล่นเกมที่เรียกว่า ‘ชีวิต’ มามากกว่าเธอสัก 20 ปีเท่านั้นเอง”

เขาเดินหันหลังจะกลับไปที่โพเดียม เดินไปได้สองก้าวก็ทำเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของหลินเทียนแทบหยุดเต้น

“อ้อ เตือนไว้ก่อนนะ เกมนี้อาทิตย์หน้าจะมีการอัปเดตเวอร์ชันใหม่ เผ่าที่เธอใช้อยู่ ยูนิตหลักจะถูกเนิร์ฟ จนกากลง แต่เผ่าที่เธอเกลียดที่สุดและมองข้ามมาตลอด... จะกลายเป็น ‘ลูกรักของแพตช์’ (เทพแห่งเวอร์ชัน) ตัวใหม่แทน”

พูดจบ หยางหมิงอวี่ก็เดินนิ่งๆ กลับขึ้นไปบนโพเดียม ท่ามกลางสายตาที่แสนจะงงงวยของนักเรียนทั้งห้อง ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทิ้งให้หลินเทียนนั่งนิ่งเป็นหินอยู่คนเดียว ในมือกำเครื่อง GBA ที่หน้าจอดับไปแล้วแน่น ในหัวมีแต่คำ "พยากรณ์" ของหยางหมิงอวี่วนเวียนอยู่ซ้ำๆ

เนิร์ฟ?

บัฟ?

ลูกรักของแพตช์?

คำศัพท์ที่ล้ำสมัยเหล่านี้ (ในยุคนั้น) กับความมั่นใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ของอาจารย์ สร้างคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำในใจของเขา

อาจารย์คนนี้... เขาเป็นใคร... มาจากไหนกันแน่?!

​