บทที่ 18: เพลิงเดิมพันโหมกระหน่ำอีกครั้ง

คาบโฮมรูมของห้อง ม.4 ห้อง 14 เปรียบเสมือนระเบิดน้ำลึกที่ถูกหย่อนลงไปในบึงน้ำที่นิ่งสงบ แรงกระเพื่อมของมันแผ่ขยายออกไปกว้างขวางและรุนแรงกว่าที่หยางหมิงอวี่คาดการณ์ไว้มาก

เมื่อเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนห้อง 14 ยังคงตกอยู่ในอาการตะลึงพรึงเพริด พวกเขาจับกลุ่มกันพูดคุยถึง "อนาคต" ที่หยางหมิงอวี่วาดภาพให้ฟังอย่างตื่นเต้น

"เขาบอกว่าคนอย่างฉันมีแววเป็นนักวิทยาศาสตร์! ทั้งที่พ่อแม่บอกว่าฉันมันก็แค่พวกแบกอิฐกินไปวันๆ!" "ศัลยแพทย์... พระเจ้า ถ้าจ้าวหมิ่นได้เป็นหมอจริงๆ มันคงเท่ระเบิดไปเลย!" "พวกนายว่าไอ้อาการพูดมากของฉันเนี่ย ในอนาคตจะมีค่าตัวสักเท่าไหร่? เป็นพิธีกรได้ไหมนะ?" "เลิกฝันกลางวันเถอะ เอาการสอบย่อยให้รอดก่อน!"

เสียงซุบซิบเหล่านี้เล็ดลอดออกไปตามโถงทางเดิน และเข้าหูนักเรียนห้องอื่นๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในตอนแรก ทุกคนต่างมองว่าเป็นเรื่องตลกขบขัน "พวกเด็กเรียนห่วยห้อง 14 มันบ้าไปแล้วเหรอ? มานั่งคุยเรื่องมูลค่าในอนาคตเนี่ยนะ?" "ได้ยินว่าครูประจำชั้นสอนวิธีหาเงินในคาบโฮมรูม เสียสติไปแล้วชัดๆ!"

ทว่า เมื่อคำพูดที่ว่า "เด็กติดเกมมีค่าตัวนับสิบล้าน", "ยัยตัวแสบคือศัลยแพทย์มือหนึ่ง", "เด็กพละคือนักวิทยาศาสตร์การกีฬา" ถูกแพร่กระจายออกไปแบบใส่สีตีไข่ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่เรื่องขำขันในหมู่นักเรียนอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์ที่ซัดสัดไปทั่วทั้งสายชั้น ม.4

และตัวการอย่างหยางหมิงอวี่ ก็ถูกผลักขึ้นสู่ใจกลางพายุทันที

เช้าวันจันทร์ ทันทีที่หยางหมิงอวี่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องพักครู เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ

ห้องพักครูที่ปกติจะดูอบอุ่นและเป็นกันเอง วันนี้กลับเงียบเชียบอย่างประหลาด อาจารย์หนุ่มสาวหลายคนมองเขาด้วยสายตาเลิ่กลั่ก หลบตาบ้าง หรือทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป ส่วนบรรดาอาจารย์รุ่นเก๋าผู้โชกโชนประสบการณ์ ต่างพากันปรายตามองเขาด้วยสายตาตำหนิและตั้งคำถามอย่างไม่ปิดบัง

มวลอากาศเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น

"อาจารย์หยาง อรุณสวัสดิ์ครับ"

เสียงประชดประชันดังขึ้นทำลายความเงียบที่แสนอึดอัดนั้น

หลิวเฟิง อาจารย์ประจำชั้นห้อง 1 (ห้องกิฟต์เตด) ถือถ้วยน้ำชาเคลือบเดินส่ายอาดๆ มาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของหยางหมิงอวี่

หลิวเฟิงในวัยเกือบห้าสิบปี ผมเผ้าถูกหวีเรียบกริบ สวมแว่นกรอบทองและชุดจงซานสีซีดจางที่ดูสะอาดสะอ้าน เขาเป็นครูแกนนำของโรงเรียนที่มีวิธีการสอนเข้มงวดและมีผลงานโดดเด่น แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนปากร้าย ใจแคบ และหัวโบราณอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาเหม็นหน้าคนหนุ่มที่ชอบทำอะไรนอกคอกอย่างหยางหมิงอวี่เป็นที่สุด

"ได้ข่าวว่าเมื่อวันศุกร์ อาจารย์หยางเปิดคาบโฮมรูมได้น่าตื่นตาตื่นใจมากเลยนี่ครับ" หลิวเฟิงยิ้มเยาะแต่ดวงตาไม่มีความขำขัน เสียงของเขาไม่ดังนักแต่ก็ชัดพอที่จะให้คนทั้งห้องได้ยิน "ทั้งเรื่องตลาดหุ้นแนสแด็ก ทั้งค่าตัวนับสิบล้าน ช่างเป็นวิสัยทัศน์ที่... กว้างไกลจริงๆ"

คำว่า "กว้างไกล" เขาจงใจเน้นเสียงหนักเพื่อส่อเสียดถึงที่สุด

เสียงหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจจากอาจารย์บางคนดังขึ้นเบาๆ

หยางหมิงอวี่เงยหน้าขึ้น สบสายตาเขาอย่างสงบนิ่ง "อาจารย์หลิวมีคำชี้แนะอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ชี้แนะน่ะไม่กล้าหรอก" หลิวเฟิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะดังปัง! "ผมแค่รู้สึกว่า ในฐานะที่อาจารย์หยางเป็นแม่พิมพ์ของชาติ การใช้คาบเรียนหรือคาบโฮมรูมที่แสนศักดิ์สิทธิ์มาป่าวประกาศค่านิยม 'เงินคือพระเจ้า' แบบนี้ มันดูจะไม่เหมาะสมไปหน่อยไหม?"

ระดับเสียงของเขาพุ่งสูงขึ้นทันที เปลี่ยนจากการเหน็บแนมเป็นการตำหนิอย่างรุนแรง

"ที่นี่คือสถานศึกษา! ไม่ใช่โรงเรียนสอนธุรกิจ! หน้าที่ของนักเรียนคือการแสวงหาความรู้ ขัดเกลาจิตใจ ไม่ใช่มานั่งฝันกลางวันเรื่องความร่ำรวยไปวันๆ! การทำแบบนี้คือการใช้เงินมามัวเมาจิตใจที่บริสุทธิ์ของเด็กๆ! มันคือการสั่นคลอนรากฐานการศึกษาของพวกเรา!"

หลิวเฟิงยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ น้ำลายแตกฟองราวกับเป็นอัศวินผู้พิทักษ์ความถูกต้อง

"การปล่อยให้เด็กติดเกมไปหมกมุ่นกับอีสปอร์ต ปล่อยให้ยัยเด็กเหลือขอไปฝันจะเป็นหมอ นี่มันเรื่องตลกชัดๆ! พวกเขาเป็นเด็กประเภทไหนพวกเราไม่รู้กันเหรอ? การไปปลูกฝังความเพ้อฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงแบบนั้น มันคือการทำร้ายเด็ก! เมื่อพวกเขาตื่นจากฝัน ผลลัพธ์ที่ตามมามันจะยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิมหลายเท่า!"

"พูดได้ดี!" เสียงสนับสนุนดังขึ้นจากอาจารย์อีกท่านที่เป็นพรรคพวกของหลิวเฟิง

บรรยากาศในห้องพักครูตึงเครียดขึ้นมาทันทีราวกับจะเกิดสงคราม

หยางหมิงอวี่รู้ดีว่า นี่คือการเปิดศึกอย่างเป็นทางการจากฝ่ายอนุรักษนิยมที่มองเขาเป็น "ตัวอันตราย" ถ้าเขาถอยหนีในตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดที่เขาทำมาในห้อง 14 จะพังทลายลงทันที

เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างที่สูงกว่าหลิวเฟิงครึ่งช่วงหัวสร้างแรงกดดันตามธรรมชาติได้เป็นอย่างดี

"อาจารย์หลิวครับ" เสียงของเขายังคงราบเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ "ประการแรก ผมไม่ได้ประกาศว่าเงินคือพระเจ้า ผมเพียงแต่บอกลูกศิษย์ของผมว่า พรสวรรค์และความพยายามของพวกเขาจะสร้างมูลค่าทางสังคมและผลตอบแทนที่คู่ควรในอนาคตได้ ผมมองว่าการให้เด็กได้เห็นคุณค่าของตัวเองและมีเป้าหมายในการต่อสู้ ไม่ได้เรียกว่ามัวเมา... แต่มันเรียกว่า 'แรงบันดาลใจ' ครับ"

เขาเว้นจังหวะ กวาดสายตามองไปรอบๆ

"ประการต่อมา ที่คุณบอกว่าคุณรู้ดีว่าลูกศิษย์ของผมเป็นคนยังไง ขออภัยที่ต้องพูดตรงๆ ว่า 'คุณไม่รู้หรอกครับ' สิ่งที่คุณเห็นมันก็แค่คะแนนในอดีตและป้ายกำกับที่คุณแปะให้พวกเขาเอง แต่สิ่งที่ผมเห็นคือศักยภาพและอนาคตของพวกเขา"

"และสุดท้าย" น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่คมปลาบขึ้น "คุณมองว่าผมกำลังปลูกฝังความเพ้อฝัน แต่สำหรับผม... ครูที่ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเชื่อมั่นในความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัดของลูกศิษย์ตัวเองต่างหาก คือความน่าสลดใจที่สุดของวงการการศึกษา!"

ประโยคนี้หนักแน่นดุจขุนเขาและคมกริบดุจใบมีด

ห้องพักครูเงียบกริบราวกับถูกหยุดเวลา ทุกคนต่างอึ้งกับบทโต้กลับที่รุนแรงและตรงไปตรงมาของหยางหมิงอวี่

ใบหน้าของหลิวเฟิงเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาไม่คิดว่าเจ้าหนุ่มนี่จะฝีปากกล้าถึงขั้นกล้าหักหน้าเขาต่อหน้าสาธารณชน เขาชี้นิ้วใส่หยางหมิงอวี่ด้วยมือที่สั่นเทา "คุณ... คุณมันพวกหัวหมอ! ดีแต่พูด!"

"จะหัวหมอหรือเปล่า ข้อเท็จจริงจะเป็นตัวพิสูจน์เองครับ" หยางหมิงอวี่ไม่ยอมลดละ

"ดี! งั้นเรามาดูข้อเท็จจริงกัน!" หลิวเฟิงหัวเราะอย่างโกรธจัด "งั้นเรามาพิสูจน์กันด้วยผลงาน! ในการสอบย่อยครั้งแรกในเดือนหน้า มาดูกันว่าทฤษฎี 'หน้าเงิน' ของคุณ หรือการสอนแบบรากฐานดั้งเดิมของพวกผม ใครมันจะแน่กว่ากัน!"

นี่คือการประกาศท้าทายอย่างเป็นทางการ

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักครูก็ถูกผลักออก

หัวหน้าฝ่ายปกครอง หวังไห่เต๋อ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดูเหมือนเขาจะทราบเรื่องนี้มาบ้างแล้ว

"ทะเลาะอะไรกัน! ที่นี่คือห้องพักครูนะไม่ใช่ตลาดสด!" เขาตวาดเสียงต่ำ หยุดการโต้เถียงของทั้งสองคนไว้

หวังไห่เต๋อเป็นพวกนักการเมืองในคราบครู ถนัดเรื่องการประนีประนอมเพื่อตัดปัญหา เขาเดินไปตบไหล่หลิวเฟิงเบาๆ เป็นเชิงให้ใจเย็นลง ก่อนจะหันมามองหยางหมิงอวี่

"เสี่ยวหยาง" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มงวด "เรื่องคาบโฮมรูมของคุณ มันส่งผลกระทบที่ไม่ดีเลยนะ มีอาจารย์และผู้ปกครองหลายท่านร้องเรียนเข้ามาว่าคุณทำเกินกว่าเหตุไปมาก"

เขาเคาะสมุดบนโต๊ะเบาๆ

"คุณยังเด็ก มีไอเดีย มีไฟแรง มันก็เป็นเรื่องดี แต่การจัดการเรียนการสอน โดยเฉพาะงานด้านจริยธรรม จะมาเล่นปาหี่แบบนี้ไม่ได้ เรื่องมูลค่าสิบล้านหรืออนาคตบ้าบออะไรนั่นมันดูเพ้อเจ้อและไร้สาระเกินไป! เราคือโรงเรียน เราต้องติดดินเข้าไว้!"

คำพูดของหวังไห่เต๋อดูเหมือนจะช่วยไกล่เกลี่ย แต่ที่จริงเขาเลือกข้างอย่างชัดเจน

"อาจารย์หลิวเป็นครูอาวุโส ประสบการณ์สูง คุณควรจะฟังคำเตือนของเขาบ้าง" หวังไห่เต๋อพูดต่ออย่างมีเลศนัย "เรื่องนี้ให้จบลงแค่นี้ คุณกลับไปเขียน 'บันทึกทบทวนตัวเอง' เกี่ยวกับเนื้อหาโฮมรูมที่ไม่เหมาะสมมาส่งผม ส่วนเรื่องการเดิมพันสอบย่อย..."

เขามองหลิวเฟิงสลับกับหยางหมิงอวี่พลางขมวดคิ้วมุ่น

"...หลังจากนี้ห้ามใช้ผลการเรียนมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก!"

นี่คือการพยายามกดเรื่องให้จบและลงโทษแบบเหมาเข่ง แต่ใครๆ ก็ดูออกว่าน้ำหนักของบทลงโทษมันตกอยู่ที่หยางหมิงอวี่เต็มๆ

ใบหน้าของหลิวเฟิงเริ่มมีรอยยิ้มเยาะเย้ยแห่งชัยชนะ

ทว่า การกระทำถัดมาของหยางหมิงอวี่ กลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างยิ่งกว่าเดิม

"หัวหน้าหวังครับ" หยางหมิงอวี่สบตาหวังไห่เต๋อโดยไม่มีท่าทีถดถอย "บันทึกทบทวนตัวเอง ผมคงเขียนให้ไม่ได้ เพราะผมไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด"

"คุณว่ายังไงนะ?" หวังไห่เต๋อเบิกตาค้าง

"และเดิมพันระหว่างผมกับอาจารย์หลิว 'ต้องดำเนินต่อไป' ครับ"

เสียงของหยางหมิงอวี่ไม่ดังนัก แต่มันก้องกังวานไปทั่วห้องพักครูที่เงียบสงัด

"ผมไม่เพียงแต่จะพนันกับเขาเท่านั้น แต่ผมจะขอวาง 'พันธสัญญาเด็ดขาด' ไว้กับคุณและทางโรงเรียนด้วยครับ"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองหลิวเฟิง หวังไห่เต๋อ และเพื่อนร่วมงานทุกคนที่กำลังตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น:

"ในการสอบย่อยครั้งแรกเดือนหน้า ห้อง ม.4 ห้อง 14 ของผม คะแนนเฉลี่ยรวมจะไม่มีทางรั้งท้ายสายชั้นอย่างแน่นอน!"

ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันจะหายช็อคกับประโยคแรก เขาก็โยนระเบิดลูกที่สองที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงกว่าเดิมออกมา

"และที่สำคัญ... ห้องของผมจะต้องมีนักเรียนอย่างน้อยหนึ่งคน ที่ทำคะแนนเป็นอันดับหนึ่งของสายชั้นในรายวิชาใดวิชาหนึ่งให้ได้!"

สิ้นคำประกาศ... ทั้งห้องพักครูก็ตกอยู่ในสภาวะสุญญากาศทันที