บทที่ 23: สงครามในครอบครัว
ราตรีแห่งต้นฤดูใบไม้ร่วงคืบคลานเข้าสู่ทุกซอกทุกมุมของเมืองอย่างเงียบเชียบ ทว่าในบ้านตระกูลหลิน กลับอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน
ต้นตอของความสงบนี้ คือบานประตูที่ปิดสนิทในห้องหนังสือของหลินเทียน
ครั้งหนึ่ง หลังประตูบานนี้เคยเป็นอีกโลกหนึ่ง เป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยเสียงรัวคีย์บอร์ด เสียงคลิกเมาส์อย่างบ้าคลั่ง และเสียงตะโกนก้องของตัวละครก่อนตายปะทะกับเสียงระเบิดเวทมนตร์ ทุกครั้งที่แม่ของหลินเทียนถือแก้วนมเดินผ่าน หัวใจของเธอจะถูกบีบคั้นด้วยเสียงเหล่านั้น ราวกับเห็นลูกชายกำลังถูกปีศาจ "ติดเกม" ฉุดกระชากลงสู่ขุมนรก แต่ตอนนี้ หลังประตูบานนั้นกลับเงียบสงัด
นี่คือสัญญาณที่ดี... ในตอนแรกแม่ของหลินเทียนเชื่อเช่นนั้น
ลูกไม่เล่นเกมแล้ว ฝันร้ายที่ดำเนินมาหลายปีและเกือบจะสูบพลังกายพลังใจของเธอกับสามีจนหมดสิ้น ดูเหมือนจะถูกยุติลงในชั่วข้ามคืนด้วยเวทมนตร์วิเศษของอาจารย์หนุ่มที่ชื่อหยางหมิงอวี่ เธอและสามีคือ หลินเจี้ยนจวิน ในช่วงไม่กี่วันแรกต่างรักษาความสงบสุขที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ พวกเขาทำหมูตุ๋นของโปรดให้หลินเทียน พูดจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล และเดินเขย่งเท้าเพราะกลัวว่าจะส่งเสียงดังจนไปผลักลูกกลับเข้าสู่โลกเสมือนจริงนั่นอีก
ทว่า เมื่อผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ความปลื้มใจกลับค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและไม่สบายใจที่อธิบายไม่ได้
หลินเทียนเปลี่ยนไป
เขาเปลี่ยนไปจนพวกเขารู้สึกแปลกหน้า
เขายังคงขังตัวเองอยู่ในห้อง แต่ไม่ใช่เพื่อเกมที่ฆ่าฟันกันอีกต่อไป เขาดูเหม่อลอยเวลาทานข้าว สายตามักจะว่างเปล่า และบางครั้งในปากก็จะพึมพำคำศัพท์ที่พวกเขาไม่เข้าใจออกมาเหมือนละเมอ
"พอยน์เตอร์..."
"เนมสเปซ..."
"ฟังก์ชันนี้ต้องทำ Encapsulation..."
แม่ของหลินเทียนฟังไม่รู้เรื่อง แต่เธอสัมผัสได้ว่า วิญญาณของลูกชายดูเหมือนจะถูกบางอย่าง "ฉุดคร่า" ไปอีกครั้งหนึ่งแล้ว
คืนนั้นเวลาสี่ทุ่ม แม่ของหลินเทียนอุ่นนมหนึ่งแก้วตามปกติ เธอผลักประตูห้องลูกชายเบาๆ หวังจะให้เขาพักผ่อนเพื่อไม่ให้เสียสายตา เธอคาดว่าจะเห็นลูกแอบอ่านนิยายหรือนั่งเหม่อหน้าหนังสือเรียน แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธออึ้งไป
หลินเทียนไม่ได้เล่น และไม่ได้พัก เขาค่อมหลังลงเหมือนรูปปั้นหิน จดจ่ออยู่กับโต๊ะหนังสืออย่างแน่วแน่ โคมไฟสาดแสงจ้าลงบนหนังสือเล่มหนาที่ดูแปลกตา และสมุดร่างที่กางออกซึ่งเต็มไปด้วยตัวอักษร "ยันต์ผี" สำหรับเธอแล้ว ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่บิดเบี้ยว ลูกศรและกล่องสี่เหลี่ยมประหลาดๆ รวมถึงวงเล็บที่ซ้อนกันไปมานั้น ดูยุ่งเหยิงและเพ้อฝันยิ่งกว่าใบสั่งยาของหมอผู้เชี่ยวชาญอาวุโสเสียอีก
นี่ไม่ใช่การเรียน
อย่างน้อย ก็ไม่ใช่การเรียนเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยในความหมายของเธอ
เธอรีบนำเรื่องนี้ไปบอกสามีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะดูโทรทัศน์ หลินเจี้ยนจวิน ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มในโรงงานมาครึ่งค่อนชีวิต มีนิสัยผสมปนเประหว่างความเจ้านะระเบียบของสายช่างและความดื้อรั้นของคนงานแนวหน้า เขาเดินเข้าไปในห้องลูกชายด้วยความกังขา และหยิบ "คัมภีร์สวรรค์" บนโต๊ะขึ้นมาโดยไม่พูดคำเดียว
บนปกหนังสือมีตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวใหญ่ที่เขาอ่านออกไม่หมด
《C++ Primer Plus》
เขาอ่านไม่ออกสักตัวเดียว แต่เขาเห็นสัญลักษณ์ที่แปลกประหลาดและผังตรรกะในสมุดร่างของลูกชาย เห็นสิ่งที่เข้าใจยากยิ่งกว่าผังวงจรไฟฟ้าในโรงงานเสียอีก สายตาของเขาเหลือบไปมองความหนาของหนังสือเล่มนั้น แล้วปรายไปมองหนังสือเรียน ม.ปลาย ที่วางอยู่บนหัวเตียง ซึ่งบางกว่ามากแต่กลับมีฝุ่นเกาะบางๆ
ความรู้สึกเหมือนถูกหลอกและถูกหยามเกียรติจุดชนวนโทสะที่เขาสะสมไว้ให้ระเบิดออกมาทันที
นี่ไม่ใช่การเรียน!
แต่มันคือการ "เสียคน" ในอีกรูปแบบหนึ่ง! มันคือการหนีจากกองไฟกองหนึ่งไปสู่อีกกองหนึ่งชัดๆ!
"หลินเทียน!"
เสียงคำรามต่ำของพ่อดังสนั่นในห้องที่เงียบสงัด
หลินเทียนสะดุ้งสุดตัว หลุดออกจากโลกที่สร้างด้วยโค้ดอย่างกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของพ่อที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธอย่างงงวย
"พ่อครับ?"
"นี่มันคืออะไร!" พ่อฟาดหนังสือ C++ เล่มนั้นลงบนโต๊ะดังปัง "กูถามว่านี่มันคือตัวอะไร!"
"มัน... มันคือหนังสือเขียนโปรแกรมครับ" หลินเทียนตอบตะกุกตะกัก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงโกรธขนาดนี้
"หนังสือเขียนโปรแกรม?" พ่อหัวเราะอย่างขมขื่น เขาชี้ไปที่หนังสือแล้วชี้หน้าหลินเทียน "ดี! เดี๋ยวนี้แกเก่งนักนะ! เกมไม่เล่นแล้ว แต่มาศึกษาเรื่องผีๆ บ้าๆ ที่ไร้ประโยชน์พวกนี้แทน! แกคิดจะทำอะไร? บอกกูมาสิ แกอยากทำอะไร? ต่อไปจะไปอยู่ตามร้านคอมพิวเตอร์ข้างถนน เป็นช่างซ่อมคอมฯ ให้คนเขาโขกสับงั้นเหรอ? หาเงินได้เดือนละแปดร้อยหยวนให้คนเขาใช้งานเหมือนทาสหรือไง?"
"ไม่ใช่ครับพ่อ! มันไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดนะ!" หลินเทียนพยายามอธิบายอย่างร้อนรน เขาอยากบอกพ่อว่านี่คือ "การบ้าน" ที่อาจารย์หยางให้มา เป็นบันไดสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของ "พระเจ้าผู้สร้างโลก" เป็นงานที่ยิ่งใหญ่กว่าเกมไหนๆ
ทว่า ต่อหน้าเพลิงโทสะและอคติที่หยั่งรากลึกของพ่อ คำพูดของเขาช่างดูเบาหวิวและไร้พลังเหลือเกิน
"ไม่ใช่ตามที่กูคิด? แล้วมันคือแบบไหน!" พ่อคว้าหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ชูขึ้นสูงจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน "กูจะบอกให้ว่าอะไรคือทางที่ถูก! ทางที่ถูกคือตั้งใจดูคณิตศาสตร์ฟิสิกส์ ทำโจทย์จำลองให้ดี สอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ หางานดีๆ ทำ! ไม่ใช่มาถือของนอกคอกพวกนี้แล้วมานั่งฝันกลางวันอยู่ที่นี่!"
"เอาคืนมาให้ผมนะ!" หลินเทียนเริ่มลนลาน เขาลุกขึ้นพยายามจะแย่งหนังสือเล่มนั้นคืน หนังสือเล่มนี้คือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของเขา คือสื่อนำพาความฝันทั้งหมดของเขาในตอนนี้
"แกกล้าหือเหรอ!" เพลิงโทสะของพ่อถูกจุดระเบิดด้วยการต่อต้านของลูกชาย เขาเก็บหนังสือเข้าไว้ในอ้อมอกโดยไม่ลังเล แล้วใช้นิ้วชี้หน้าหลินเทียน พลางเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น: "เล่มนี้กูยึด! ตั้งแต่วันนี้ไป กูไม่อยากเห็นอะไรที่เกี่ยวกับไอ้เรื่องพวกนี้ในห้องแกอีก! ถ้าแกยังกล้าแตะมันอีก กูจะเผาทิ้งด้วยมือของกูเอง!"
พูดจบ เขาไม่สนใจลูกชายที่ยืนตะลึงหรือภรรยาที่ร้องไห้อยู่ข้างๆ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องและกระแทกประตูตามหลังอย่างแรง
ปัง!
ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลง
หลินเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกไป เขามองโต๊ะหนังสือที่ว่างเปล่า ที่ซึ่งเคย "บูชา" สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเขาไว้ บัดนี้เหลือเพียงเศษสมุดร่างที่กระจัดกระจาย ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความฝันที่แสนเปราะบางของเขา
พ่อของหลินเทียนเดินวนไปมาในห้องรับแขก ความโกรธยังไม่จางหาย เขายิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ และรู้สึกว่าต้นตอของปัญหาไม่ได้อยู่ที่ลูกชาย แต่อยู่ที่ อาจารย์ที่ให้หนังสือเล่มนี้มา!
ใช่... อาจารย์ที่ชื่อหยางหมิงอวี่นั่น!
เป็นครูภาษาอะไร ไม่สอนให้นักเรียนเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่กลับมายุแยงให้ลูกศิษย์ดูของไร้สาระแบบนี้! นี่มันการศึกษาแบบไหนกัน? นี่มันไม่ใช่การนำทางเด็กไปสู่ทางที่ผิดหรือไง?
ไม่ได้การ เขาต้องไปถามให้รู้เรื่องที่โรงเรียน!
"พรุ่งนี้เช้า กูจะไปที่โรงเรียนแก!" เขาตะโกนใส่หลินเทียนผ่านประตูห้องหนังสือ "กูอยากจะถามต่อหน้าหน่อยว่า ไอ้ครูหยางของแกเนี่ย มันมาเพื่อสอนคน หรือมาเพื่อทำลายอนาคตเด็กกันแน่!"
เช้าวันต่อมา หลินเจี้ยนจวินพกหนังสือ 《C++ Primer Plus》 เล่มหนาเตอะนั่น ขี่จักรยานคู่ใจที่ส่งเสียงดังไปทั้งคันยกเว้นกระดิ่ง มุ่งหน้าสู่โรงเรียนมัธยมหนึ่งด้วยความโกรธแค้น เขาถึงขนาดไม่ได้กินมื้อเช้าเสียด้วยซ้ำ
...
เวลาพักหลังคาบโฮมรูมเช้า ห้องพักครูของโรงเรียนมัธยมหนึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารเช้าและกลิ่นหอมของน้ำชา
อาจารย์หนุ่มสาวกำลังถกเถียงกันเรื่องซอฟต์แวร์การสอนใหม่ล่าสุด ส่วนอาจารย์อาวุโสก็ถือกระติกน้ำร้อนค่อยๆ ตรวจการบ้านอย่างไม่รีบร้อน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบเหมือนวันปกติที่ผ่านมา
หยางหมิงอวี่เพิ่งจบการสนทนาที่สั้นแต่รื่นรมย์กับอาจารย์คณิตศาสตร์
"...จริงๆ นะ ผมสอนมาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นเด็กหลังห้องคนไหนเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้เลย" อาจารย์คณิตศาสตร์ขยับแว่นสายตา สีหน้าตื่นเต้นปิดไม่มิด "คำถามที่หลินเทียนถามน่ะ มีระดับมาก! มันแสดงว่าเขาใช้สมองคิดจริงๆ! อาจารย์หยาง คุณไป 'ชี้ทางสว่าง' ให้ก้อนหินก้อนนี้ได้ยังไง? ปาฏิหาริย์ชัดๆ!"
"เขาคือหยกล้ำค่าอยู่แล้วครับ ผมแค่บังเอิญหาทางเจียระไนเขาเจอเท่านั้นเอง" หยางหมิงอวี่ยิ้มอย่างถ่อมตัว แต่ในใจกลับเปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้ม เขารู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์ของหลินเทียนได้หยั่งรากที่สำคัญที่สุดลงไปแล้ว
"เก่งจริงๆ ยอดเยี่ยมมาก!" อาจารย์คณิตศาสตร์ชื่นชมจากใจจริง พลางตบไหล่หยางหมิงอวี่แล้วเดินกลับที่นั่งไป
อีกด้านหนึ่งของห้องพักครู หลิวเฟิง ครูประจำชั้นห้อง 1 เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาจิบน้ำชาพลางเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก
ปาฏิหาริย์? ก็แค่โชคดีฟลุ๊คไปเจอเด็กที่มีไหวพริบนิดหน่อยเท่านั้นแหละ คำถามข้อเดียวจะพิสูจน์อะไรได้? การศึกษาคือการวิ่งมาราธอน ต้องอาศัยระบบ ระเบียบวินัย และกำปั้นเหล็ก ไม่ใช่การ 'ชี้ทางสว่าง' แบบฉาบฉวยแบบนี้ เขาเตรียมตัวจะรอดูเรื่องตลกของหยางหมิงอวี่ รอวันที่หลินเทียนหมดไฟแล้วกลับไปเป็นก้อนหินที่ไม่ได้ความเหมือนเดิม
เขาเป่าใบชาในถ้วยเบาๆ เตรียมจะเสพสุขกับความสงบชั่วครู่
ทว่าในวินาทีนั้นเอง—
ปัง!
บานประตูไม้ที่ปิดไม่สนิทของห้องพักครู ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยกำลังมหาศาล มันปะทะเข้ากับผนังห้องจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เสียงจอแจในห้องพักครูราวกับถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง
ทุกคนสะดุ้งสุดตัวกับเสียงที่เกิดขึ้นกะทันหัน ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองที่ประตูเป็นตาเดียว
เห็นชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำ ยืนหอบหายใจถี่อยู่ที่หน้าประตู เขาสวมชุดช่างสีน้ำเงินที่สีเริ่มซีดจาง แววตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ลุกโชน ราวกับมาทวงหนี้หรือมาหาเรื่องล้างแค้น
ในมือของเขา กำหนังสือเล่มหนึ่งที่มีความหนาผิดปกติไว้แน่น
หลิวเฟิงขมวดคิ้ว เขาจำชายคนนี้ได้ ในการประชุมผู้ปกครองครั้งที่แล้ว ชายคนนี้นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ปกครองห้อง 14 ด้วยสีหน้าที่อมทุกข์และไร้ชีวิตชีวา
"ใครคืออาจารย์หยางหมิงอวี่!"
เสียงของหลินเจี้ยนจวินดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด ท่ามกลางห้องพักครูที่เงียบสงัด มันสั่นสะเทือนแก้วหูของทุกคนจนอื้ออึง
หยางหมิงอวี่ใจกระตุกวูบ เขาเห็นหนังสือปกสีน้ำเงินขาวที่แสนคุ้นเคยในมือของชายคนนั้น ก็เข้าใจตัวตนและเจตนาของผู้มาเยือนได้ทันที
ในที่สุด... สิ่งที่ควรจะมา ก็มาถึงแล้ว
เขาวางแผนการสอนลง ยืนขึ้นอย่างสงบเพื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เกรี้ยวกราดนั้น
"ผมเองครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ...?"
"กูคือพ่อของหลินเทียน!"
หลินเจี้ยนจวินเหมือนเจอทางระบายอารมณ์ เขาก้าวพรวดๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงโต๊ะทำงานของหยางหมิงอวี่ เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีฟาดหนังสือ C++ เล่มนั้นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น!
"ปัง!"
เสียงนั้นดังลั่น ราวกับฝ่ามือที่มองไม่เห็นตบเข้าที่ใบหน้าของครูทุกคนในห้อง
อาจารย์ทุกคนอึ้งกิมกี่ พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก หยุดกิจกรรมทุกอย่างในมือ หลิวเฟิงนี่ถึงกับตาเป็นประกาย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ปรับท่านั่งให้สบายขึ้น เตรียมรับชม "ละครฉากเด็ด" แบบฟรีๆ
"อาจารย์หยาง!" นิ้วชี้ของพ่อหลินแทบจะจิ้มเข้าที่จมูกของหยางหมิงอวี่ น้ำลายกระเด็นออกมาตามคำพูดที่เร่าร้อน "กูเลี้ยงลูกมาด้วยความลำบาก ส่งมาที่โรงเรียนพวกมึงเพื่อให้มึงสอนความรู้ ให้มันเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย! ไม่ใช่ให้มึงมาเสี้ยมสอนไอ้ทางลัดนอกคอกที่มันไม่เจริญแบบนี้!"
เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วห้องพักครูขนาดเล็ก
"มึงดู! เบิ่งตาดูสิว่านี่มันคืออะไร!" ฝ่ามือของเขาตบลงบนหนังสือเล่มนั้นซ้ำๆ ราวกับมันไม่ใช่หนังสือ แต่คืออนาคตที่ถูกทำลายของลูกชาย "ตอนนี้มันไม่เล่นเกมแล้ว แต่มันถูกมึงทำให้ 'เข้าสิง' จนกู่ไม่กลับ! วันๆ เอาแต่กอดไอ้ของผีพวกนี้มานั่งวิจัย กินข้าวเดินเหินก็พึมพำแต่เรื่องบ้าๆ! มึงบอกกูมาสิ มึงมาสอนหนังสือ หรือมึงมาทำลายเด็กกันแน่?"
"มึงมันพวกทำลายอนาคตเด็ก!"
สี่คำสุดท้าย เขาเค้นมันออกมาจากซอกฟัน เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและผิดหวังอย่างเหลือแสน
ภายในห้องพักครู อาจารย์ทุกคนกลายเป็นผู้ชมในพายุลูกนี้ พวกเขามองดูหยางหมิงอวี่ที่ถูกผู้ปกครองชี้หน้าด่ากราดด้วยสีหน้าที่หลากหลาย บ้างก็เห็นใจ บ้างก็อยากรู้อยากเห็น บ้างก็ตกตะลึง และส่วนใหญ่... เหมือนกับหลิวเฟิง ที่ทำท่าสะใจและรอดูเรื่องสนุก
พวกเขาทั้งหมดอยากรู้ว่า อาจารย์หนุ่มที่ถูกลือกันว่ามีพลังวิเศษคนนี้ จะรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้อย่างไร
ทว่า สิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคนคือ เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธของหลินเจี้ยนจวิน สีหน้าของหยางหมิงอวี่กลับสงบนิ่งอย่างประหลาด
แววตาของเขาไม่มีความลนลาน ไม่มีความโกรธเคือง เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งสงบ ปล่อยให้ลมพายุพัดกระหน่ำเพียงใด เขาก็ยังมั่นคงดุจขุนเขา
เขาจ้องมองพ่อของหลินเทียนที่กำลังเดือดดาล มองหนังสือบนโต๊ะที่เป็นตัวแทนแห่งความหวังและอนาคตของหลินเทียน เขาไม่รีบร้อนที่จะอ้าปากแย่งโต้แย้ง
เขารู้ดีว่า เมื่อเพลิงแห่งความกังวลและโทสะของคนเป็นพ่อลุกโชนถึงขีดสุด การอธิบายใดๆ ก็ไม่ต่างจากการราดน้ำมันเข้ากองไฟ สิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่การดับไฟดวงนั้นในทันที แต่คือการมอบพื้นที่ให้ไฟดวงนั้นได้แผดเผาออกมาให้เต็มที่เสียก่อน
สงครามระหว่าง "ครอบครัว" และ "โรงเรียน" ที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องเปลี่ยนชะตาชีวิตของใครหลายคน บัดนี้... ได้ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างสมบูรณ์ภายใต้สายตาของทุกคน