บทที่ 25: เตรียมพร้อมประจัญบานสอบย่อย!

บรรยากาศในห้องพักครูเต็มไปด้วยความพิศวง

ทุกคนเพิ่งได้เห็นการจัดการวิกฤต (Crisis Management) ระดับตำนาน ครูหนุ่มเพียงคนเดียวที่เผชิญหน้ากับผู้ปกครองที่กำลังคลุ้มคลั่งและสายตาเคลือบแคลงจากเพื่อนร่วมงาน ไม่เพียงแต่ไม่เพลี่ยงพล้ำ แต่กลับเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ได้อย่างเบ็ดเสร็จ เขาไม่ต้องตะเบ็งเสียงแม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดจาอ่อนข้อแม้แต่คำเดียว แต่กลับใช้การบดขยี้ทางตรรกะและการวางเดิมพันด้วยทุกสิ่งที่มี เปลี่ยน "การพิพากษา" ที่พุ่งเป้ามาที่เขา ให้กลายเป็น "เวทีปราศรัย" ที่แสดงเสน่ห์และบารมีส่วนตัวออกมาอย่างล้นลาม

น่าเกรงขามเกินไปแล้ว...

ชายหนุ่มที่ชื่อหยางหมิงอวี่คนนี้ ทั้งสภาวะจิตใจ ฝีปาก และความกล้าหาญ ล้วนก้าวล้ำเกินกว่าช่วงวัยของเขาไปไกลลิบ

อาจารย์คณิตศาสตร์ยังคงติดอยู่ในภวังค์ของ "คาบเรียนสาธิต 5 นาที" เมื่อครู่ เขามองผังตรรกะบนกระดานด้วยดวงตาเป็นประกาย พลางพึมพำกับตัวเองไม่หยุด: "กำลังภายใน... ใช่ มันคือกำลังภายใน! เจ้าเด็กนี่กำลังฝึกกำลังภายในนี่นา! ทำไมเราถึงคิดไม่ได้แบบนี้บ้างนะ..."

ทว่าอีกด้านหนึ่ง หลิวเฟิง ตัวเอกอีกคนของพายุลูกนี้ ใบหน้ากลับมืดมนจนถึงขีดสุด

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก แผนการโดดเดี่ยวหยางหมิงอวี่ที่เขาวางมาอย่างดี กลับดูไร้ค่าและน่าขันเมื่อเจอการรุกไล่ที่รุนแรงของอีกฝ่าย ทฤษฎี "เกาเข่าคือไม้ตาย" ที่เขาภาคภูมิใจ ถูกดาบที่ชื่อว่า "ตรรกะเชิงระบบ" แทงจนพรุนไปทั้งร่าง

และสิ่งที่เขารับไม่ได้ที่สุด คือเดิมพันที่หยางหมิงอวี่ตั้งขึ้น

คณิตศาสตร์และฟิสิกส์รวมกัน 180 คะแนน! แถมยังจะโขกหัวขอขมาและรับผิดชอบค่าเรียนพิเศษ 3 ปี!

นี่มันไม่ใช่ความมั่นใจแล้ว แต่มันคือความโอหัง! มันคือการดูหมิ่นกฎเกณฑ์ทางการศึกษาอย่างชัดเจน! เขาไม่เชื่อ และไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กติดเกมที่วันๆ เอาแต่กดปุ่ม จะสามารถลอกคราบกลายเป็นยอดคนได้ภายในเวลาเพียงเดือนเดียว!

"เหอะ... เรียกร้องความสนใจ ขุดหลุมฝังศพตัวเองแท้ๆ!" หลิวเฟิงเค้นเสียงสาปแช่งเบาๆ เขาฝืนนั่งลงบนเก้าอี้ คว้าแก้วน้ำชาที่เย็นชืดมาดื่มจนหมด เพื่อใช้รสขมของชาสะกดความอัปยศและความอิจฉาในอก

เขาตัดสินใจแล้ว... เขาจะรอ เขาจะรอดูด้วยตาตัวเองว่าในวันประกาศผลสอบย่อยเดือนหน้า หยางหมิงอวี่จะทำหน้าอย่างไรเมื่อต้องก้มหัวทำตามเดิมพันที่โง่เขลาของตัวเอง!

หยางหมิงอวี่ทำเหมือนไม่เห็นสายตารอบข้าง เขาลบกระดานดำอย่างสงบนิ่ง ลบภาพผังตรรกะที่สั่นสะเทือนความคิดของผู้คนออกไปราวกับลบเรื่องราวเล็กๆ ที่ไม่สำคัญ

เขารู้ดีว่า คนที่ต้องการการปลอบโยนที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานที่กำลังตกตะลึง แต่คือเด็กหนุ่มที่อยู่หน้าประตู ผู้ที่ถูกพายุลูกนี้ซัดใส่เข้าอย่างจังต่างหาก

ทางเดินเงียบสงัด

หยางหมิงอวี่ไม่แปลกใจ เขารู้ว่าหลินเทียนต้องแอบอยู่มุมใดมุมหนึ่ง เขาไม่ได้เดินหา เพียงแต่ยืนพิงราวระเบียง หยิบมวนบุหรี่ออกมาแต่ไม่ได้จุดไฟ ทำเพียงคีบไว้ระหว่างนิ้วเงียบๆ

แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องผ่านหน้าต่าง ทอดเงาเป็นริ้วลงบนตัวเขา ทำให้เขามองดูมีความลึกลับและไม่จริงแท้ในเวลาเดียวกัน

ผ่านไปประมาณสองนาที เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากหัวมุมบันได

หลินเทียนเดินก้มหน้าเข้ามาหาช้าๆ ขอบตาของเขายังแดงก่ำ มีรอยคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทบนใบหน้า แต่แววตาของเขากลับต่างไปจากเดิม ความสับสนและความดื้อรั้นแบบวัยรุ่นลดน้อยลง แต่กลับมีความมั่นคงดุจหินผาและความหนักอึ้งเพิ่มเข้ามาแทนที่

เขาหยุดยืนต่อหน้าหยางหมิงอวี่ ริมฝีปากขยับแต่กลับพูดไม่ออก เขาอยากขอโทษ อยากขอบคุณ อยากสาบาน แต่คำพูดนับพันกลับจุกอยู่ที่คอ สุดท้ายทำได้เพียงก้มโค้งทำความเคารพเก้าสิบองศาอย่างสุดตัว

หยางหมิงอวี่ไม่ได้เข้าไปพยุง แต่เลือกที่จะรับการคารวะนี้ไว้เงียบๆ

"อาจารย์ครับ ผม..." เสียงของหลินเทียนแหบพร่าอย่างรุนแรง "ผมขอโทษ"

"คนที่คุณต้องขอโทษไม่ใช่ผม" หยางหมิงอวี่ขัดจังหวะ "คนที่คุณต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อเขา คือหนังสือเล่มนั้น คือแววตาที่ซับซ้อนของพ่อคุณในวันนี้ และที่สำคัญที่สุด คือชีวิตในอนาคตของคุณเอง"

เขาจ้องมองหลินเทียน แววตาคมปลาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เดิมพัน... เธอได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?"

หลินเทียนเงยหน้าขึ้นทันที พยักหน้าอย่างแรงจนฟันกะทบกันดังกรอด

"ดี" น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่เย็นเยียบขึ้น "งั้นผมจะบอกเธอไว้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอไม่มีทางถอยแล้ว หนึ่งเดือน... คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ คะแนนรวม 180 คะแนน นี่ไม่ใช่เป้าหมาย แต่มันคือคำสั่ง! เธอต้องทำให้สำเร็จ และเธอต้องทำได้แน่นอน!"

"ทำได้ครับ!" หลินเทียนตอบเสียงดังโดยไม่ลังเล แม้เสียงจะแหบแต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบเผาสะพานทิ้ง (สู้ตาย)

"แค่ความมุ่งมั่นมันไม่พอ" หยางหมิงอวี่โยนมวนบุหรี่ลงถังขยะ "ตลอดหนึ่งเดือนต่อจากนี้ เวลาทั้งหมดของเธอ ผมจะเป็นคนจัดการ เธอไม่ใช่ 'ผู้เล่น' ที่เรียนตามใจชอบอีกต่อไป แต่เธอคือ 'นักรบ' คือทหารที่ต้องสู้เพื่อเกียรติยศ สิ่งที่เธอต้องทำคือเชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่มีเงื่อนไข!"

"ครับ!" หลินเทียนขานรับทันที

"ตอนนี้ กลับห้องไป เอาตำราคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ตั้งแต่ม.4 เทอม 1 มาอ่านใหม่ทั้งหมด ทุกสูตร ทุกนิยาม ทุกโจทย์ตัวอย่าง ห้ามข้ามแม้แต่จุดเดียว คาบเรียนเสริมช่วงค่ำ ผมจะไปตรวจ"

"ครับ!"

หลินเทียนหมุนตัววิ่งกลับเข้าห้องเรียนไปทันที

เมื่อเห็นแผ่นหลังนั้นหายลับไป หยางหมิงอวี่จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ เขารู้ว่าด่านที่ยากที่สุดผ่านไปแล้ว อัจฉริยะที่ถูกจุดไฟแห่งศรัทธาและแบกรับความกดดันมหาศาลไว้บนบ่า จะสามารถระเบิดพลังงานออกมาได้เกินกว่าจะจินตนาการ

ข่าวเรื่อง "การเดิมพันแห่งศตวรรษ" ระหว่างหยางหมิงอวี่กับผู้ปกครองแพร่กระจายไปทั่วสายชั้น ม.4 ภายในคาบเรียนเดียว

อาจารย์เกือบทุกคนมองว่าหยางหมิงอวี่นั้นใจร้อนเกินไป คุยโวโอ้อวดจนเกินงาม และต่างรอดูตอนจบที่ล้มเหลวของเขา แรงกดดันและเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้โถมเข้าหาห้อง ม.4 ห้อง 14 ราวกับคลื่นยักษ์

ทว่า เมื่อเรื่องนี้เข้าหูเหล่านักเรียนห้อง 14 ผลลัพธ์กลับกลายเป็นปฏิกิริยาเคมีที่คาดไม่ถึง

"เฮ้ย ได้ยินป่ะ? อาจารย์หยางพนันกับพ่อหลินเทียนเพื่อปกป้องมันว่ะ!" "ได้ยินมาว่าถ้าเดือนหน้าหลินเทียนสอบคณิต-ฟิสิกส์ไม่ถึง 180 คะแนน อาจารย์หยางต้องไปกราบเท้าขอโทษพ่อมันถึงบ้านเลยนะ!" "เชี่ย! 180 คะแนน? นั่นมันคะแนนระดับเทพเจ้าเลยนะเว้ย!" "แถมอาจารย์ยังต้องควักเงินตัวเองจ่ายค่าเรียนพิเศษให้หลินเทียน 3 ปีเต็มด้วย! โคตรแมนเลยอาจารย์เรา!"

ภายในห้องเรียน นักเรียนจับกลุ่มคุยกันเซ็งแซ่ สายตาที่พวกเขามองหลินเทียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง อิจฉา และที่สำคัญคือ ความรู้สึกอยากสู้ไปพร้อมกัน

หวังฮ่าวเบ้ปากพลางพูดจาแดกดัน "เหอะ ขี้โม้เปล่า? อย่างมันเนี่ยนะ 180? สอบให้ถึง 80 ก็บุญหัวแล้ว"

สิ้นคำพูดของเขา จ้าวหมิ่นที่ปกติเงียบขรึมก็ปรายตาเย็นชามามอง "หุบปากซะ"

หวังฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง กำลังจะเถียงกลับ แต่ก็ถูกมือหนาปานใบพัดของจางเหว่ยเด็กพละกดบ่าไว้

"หวังฮ่าว ถ้าแกยังกล้าว่าร้ายอาจารย์หยางอีกคำเดียว เชื่อไหมฉันจะยัดแกใส่ถังขยะ?" จางเหว่ยขู่เสียงต่ำ แววตาจริงจังสุดขีด

หวังฮ่าวหดคอลง ไม่กล้าส่งเสียงอีก

เขาสังเกตเห็นว่า บรรยากาศในห้องเริ่ม "เปลี่ยนไป" แล้ว อาจารย์หยางไม่ใช่แค่ครูอีกต่อไป แต่เขาได้กลายเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของ "ศูนย์รวมขยะ" อย่างพวกเขาทุกคน การดูหมิ่นเขา ก็เท่ากับดูหมิ่นคนห้อง 14 ทั้งห้อง

ส่วนหลินเทียนที่เป็นศูนย์กลางของเรื่อง หลังจากกลับเข้าห้องมาเขาก็ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว

เขาไม่สนใจเสียงซุบซิบหรือสายตาใครทั้งสิ้น เขาหยิบตำราคณิตศาสตร์และฟิสิกส์เล่มใหม่เอี่ยมออกมา วางลงบนโต๊ะราวกับศาสนิกชนผู้เคร่งครัดที่กำลังเปิดคัมภีร์หน้าแรก

เฉินจิ้งเพื่อนร่วมโต๊ะลอบมองเขาอย่างระมัดระวัง เธอสัมผัสได้ว่า รังสีรอบตัวหลินเทียนเปลี่ยนไปแล้ว หากเมื่อก่อนเขาคือภูเขาไฟที่สงบนิ่งและถูกปกคลุมด้วยหิมะ ตอนนี้ภายในภูเขาไฟลูกนี้กำลังเดือดพล่านและพร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ

ตั้งแต่วินาทีนั้น หลินเทียนเข้าสู่โหมดการเรียนที่เรียกได้ว่า "บ้าคลั่ง"

เวลาเรียนเขาไม่เคยสัปหงกอีกเลย ดวงตาจ้องเขม็งไปที่กระดานดำ ไม่ยอมปล่อยรายละเอียดที่อาจารย์สอนให้หลุดไปแม้แต่พยางค์เดียว

เขาไม่เพียงพอใจแค่คำสอนในห้อง ช่วงพักเบรกในขณะที่เพื่อนคนอื่นเล่นกัน เขากลับก้มหน้าก้มตาทำโจทย์ สมุดแบบฝึกหัดเล่มใหม่ถูกเติมเต็มด้วยรอยปากกาหลากสีอย่างรวดเร็ว

สมุดร่างของเขาไม่มีรอยวาดรูปเล่นหรือแผนผังเกมอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยบรรทัดของสูตรที่ถูกพิสูจน์อย่างเคร่งครัดและขั้นตอนการคำนวณที่ซับซ้อน

เขาสั่งสมความรู้ราวกับฟองน้ำที่แห้งเหือดมานานแสนนาน กำลังสูบฉีดสารอาหารเข้าสู่สมองอย่างตะกละตะกลาม เขาเปลี่ยนความอับอาย ความกตัญญู และความกดดัน ให้กลายเป็นเชื้อเพลิงในการเรียนรู้ เขาต้องชนะ เขาต้องชนะเท่านั้น! เขาไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง แต่สู้เพื่ออาจารย์ที่กล้าเอาทุกอย่างในชีวิตมาเดิมพันเพื่อเขา!

เมื่อราตรีมาเยือน เสียงกระดิ่งเรียนเสริมช่วงค่ำดังขึ้น หยางหมิงอวี่ปรากฏตัวที่หน้าห้อง 14 ตรงเวลาเป๊ะ

เขาไม่ได้เดินขึ้นไปบนโพเดียม แต่ลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง นั่งลงตรงประตูหลังห้องเงียบๆ ราวกับเป็นเทพผู้คุ้มครองที่ไร้เสียง

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่ "เฝ้ามอง"

สายตาของเขากวาดผ่านนักเรียนทั้งห้อง ทุกคนต่างยืดหลังตรงโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศการเรียนเข้มข้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ในที่สุด สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของหลินเทียน เด็กหนุ่มที่เคยค่อมตัวเล่นเกม บัดนี้นั่งหลังตรงแน่ว แสงจากโคมไฟทอดเงาของเขาให้ดูยาวและมั่นคง

เมื่อเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น หยางหมิงอวี่เดินไปที่โต๊ะของหลินเทียน เคาะโต๊ะเบาๆ

"เป็นยังไงบ้าง?"

หลินเทียนเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่เริ่มมีเส้นเลือดฝอยจากการใช้สายตาหนัก ยื่นตำราที่เต็มไปด้วยบันทึกส่งให้ "อาจารย์ครับ ผมอ่านจบหมดแล้ว มีบางจุดที่ยังไม่ค่อยเข้าใจครับ"

หยางหมิงอวี่รับมาเปิดดู เห็นบันทึกและข้อคิดเห็นที่เขียนไว้ถี่ยิบ เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"ดีมาก ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะเริ่มเข้าสู่ขั้นตอนที่สอง" เขาหยิบกระดาษข้อสอบที่สั่งพิมพ์ออกมาไม่กี่แผ่น วางลงบนโต๊ะของหลินเทียน

หัวข้อของข้อสอบชุดนั้นระบุชัดเจนว่า— "โจทย์จำลองการแข่งขันคณิตศาสตร์และฟิสิกส์โอลิมปิกระดับมัธยมปลายชิงแชมป์ประเทศ"

รูม่านตาของหลินเทียนหดตัวลงทันที

"อาจารย์ครับ นี่มัน... ยากเกินไปหรือเปล่าครับ?"

"ยากสิถึงจะได้ผล" น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่เรียบเฉยแต่แฝงความเด็ดขาด "เธอไม่มีเวลาพอที่จะเดินตามเส้นทางที่คนอื่นเดิน ค่อยๆ ไต่จากตีนเขาขึ้นมาหรอก สิ่งที่ผมจะทำ คือการจับเธอหย่อนลงบนยอดเขาโดยตรง เพื่อให้เธอได้เห็นทัศนียภาพจากจุดที่สูงที่สุดก่อน เมื่อเธอชินกับโจทย์ที่ยากที่สุดแล้ว เมื่อย้อนกลับไปทำโจทย์ 'ระดับยาก' ทั่วไป เธอจะรู้สึกว่ามันธรรมดาและน่าเบื่อไปเลย"

นี่คือวิธีการเรียนแบบ "การโจมตีจากมิติที่เหนือกว่า" (Dimensional Strike Learning) ที่หยางหมิงอวี่ออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ!

"ผมเข้าใจแล้วครับ!" หลินเทียนพยักหน้าอย่างแรง แววตาลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้

หยางหมิงอวี่ตบบ่าเขาเบาๆ ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค: "จำไว้ เวลาสอบย่อยงวดเข้ามาทุกทีแล้ว เวลาของเธอเหลือไม่มาก"

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป

คืนนั้น ไฟในห้อง ม.4 ห้อง 14 เปิดทิ้งไว้จนดึกดื่น ไม่ใช่แค่หลินเทียน แต่นักเรียนอีกหลายคนในห้องต่างก็นั่งอยู่ที่โต๊ะต่อนานกว่าเดิมเป็นพิเศษ

พวกเขาทุกคนกำลังใช้ทางของตัวเอง มีส่วนร่วมในสงครามที่ยังไม่เริ่มขึ้น แต่กลับจุดไฟในใจทุกคนจนลุกโชนไปเรียบร้อยแล้ว

ที่ปลายโถงทางเดิน หลิวเฟิงบังเอิญเดินผ่านมาพอดี เขาเห็นแสงไฟที่สว่างจ้าผิดปกติจากห้อง 14 และเห็นหลินเทียนที่กำลังก้มหน้าเขียนหนังสืออย่างบ้าคลั่ง ภายใต้แสงไฟนั้น เขายิ้มเยาะอย่างสมเพช

"มาเร่งเอาตอนนี้เนี่ยนะ จะมีประโยชน์อะไร?" เขาพึมพำอย่างดูแคลน "หยางหมิงอวี่ แกก็จงอยู่เป็นเพื่อนนักเรียนลูกรักของแก เสพสุขกับความบ้าคลั่งเฮือกสุดท้ายนี้ไปเถอะ"

เขาหมุนตัวเดินจากไปพลางฮัมเพลงเบาๆ ในเงามืด ราวกับเห็นภาพหยางหมิงอวี่ที่ต้องขายหน้าและยอมรับว่าตัวเองเป็น "เรื่องตลกไร้สาระ" ในที่ประชุมครูทั้งโรงเรียนในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเรียบร้อยแล้ว