บทที่ 4 เอียวาคริสเปอร์ (1)

รุ่งเช้าวันใหม่
แสงแดดอ่อนลอดผ่านช่องใบไม้ รินลงบนพื้นดินชื้น ซูเฉินลืมตาขึ้นพร้อมเสียงนกที่ร้องรับอรุณ
เขาขยับแขนขา ตรวจดูอย่างเคยว่าทุกส่วนยังอยู่ครบ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินตรงไปยังลำธาร

สายลมยามเช้าชื้นเย็น แต่ภาพที่เห็นทำให้เขาชะงัก
ศพงูยักษ์กับกบเกล็ดดำที่เขาทิ้งไว้เมื่อวาน... หายไปแล้ว เหลือเพียงกระดูกขาวซีดวางพาดอยู่ริมฝั่ง

รอบบริเวณเต็มไปด้วยรอยเท้าขนาดใหญ่เล็กสับสนอลหม่าน บางต้นไม้ถูกหักโค่น บางต้นมีรอยข่วนลึก
“เสียงต่อสู้เมื่อคืน...มาจากตรงนี้สินะ” เขาพึมพำเบาๆ

เขาเดินสำรวจอย่างระวัง มือยังถือมีดไว้แน่น — แต่โชคดีที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่
ซูเฉินล้างหน้าในน้ำใส บ้วนปาก ดื่มน้ำดับกระหาย แล้วเงยหน้ามองฟ้าด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ

“โลกนี้...ไม่มีคืนไหนที่สงบจริงๆ เลยสินะ”

ความคิดแรกของเขาในเช้าวันนั้นคือ — ต้องสร้างรั้ว
ถ้ามีรั้วล้อมที่พักไว้ได้ เขาอาจมีโอกาสรอดจากสัตว์ใหญ่พวกนั้น แต่ก่อนจะถึงขั้นนั้น เขาต้องมีแหล่งน้ำถาวรก่อน

เขาเดินกลับที่พัก มองหาพื้นที่เหมาะจะขุดบ่อ
ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้โพรงเป็นพื้นที่โล่งพอสมควร ดินไม่แข็งจนเกินไป เขาตัดสินใจเริ่มตรงนั้น

เขาใช้มีดแปลงเป็นจอบ ขุดหน้าดินอย่างมีสมาธิ
เหงื่อไหลชุ่มหลัง แต่เขายังคงลงแรงอย่างไม่หยุด —
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความอยู่รอดก็อยู่ที่นั่น

เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ เขามองบ่อขนาดกว้างราวสิบเมตร ยาวห้าเมตร ลึกหนึ่งเมตรที่เต็มไปด้วยน้ำใสสะท้อนแสงยามเย็น
น้ำจากคลองเล็กที่เขาขุดเชื่อมกับลำธารค่อยๆ ไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ซูเฉินแทบอยากร้องไห้
“ในที่สุด...ข้าก็มีน้ำใช้แล้ว”

หลังเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เขานั่งพักที่ข้างบ่อ จุดไฟเล็กๆ และย่างอาหาร
เห็ด ผักกบ สาหร่ายข้าว และเนื้องูหอมลอยอบอวลไปทั่วโพรง กลิ่นอาหารทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้น

หลังมื้อเย็น เขาเดินไปที่บ่ออีกครั้ง ถือมีดที่ตอนนี้เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ
“ได้เวลา...ทำน้ำแข็ง”

เมื่อปลายมีดสัมผัสผิวน้ำ คลื่นความเย็นกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
ผิวน้ำเริ่มจับตัวเป็นเกล็ด แล้วกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งขยายออกครึ่งบ่อ

“แค่นี้ก็น่าจะพอ” เขายิ้มเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนมีดให้กลายเป็นเลื่อยน้ำแข็ง
เสียง “ฉึก ฉึก” ดังสม่ำเสมอ เขาตัดแผ่นน้ำแข็งเป็นก้อนสี่เหลี่ยมเท่าๆ กัน แล้วขนลงห้องใต้ดิน

ห้องที่เย็นอยู่แล้วเมื่อเพิ่มน้ำแข็งเข้าไป กลับยิ่งเย็นยะเยือก ราวห้องแช่แข็งขนาดย่อม
“คงใกล้ศูนย์องศาแน่ๆ...” เขาพึมพำพอใจ

ทุกอย่างเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง — เขามีที่พัก มีอาหาร มีแหล่งน้ำ และตอนนี้ก็มีห้องเย็นเก็บเนื้อแล้ว

แต่สิ่งที่ยังขาด...คือ “การป้องกัน”

“รั้ว...” เขาพึมพำ
หากสร้างได้อย่างน้อยจะกันสัตว์ใหญ่ หรือชะลอมันไว้พอให้มีเวลาหนี

เขาเปลี่ยนมีดเป็นขวาน เตรียมตัดต้นไม้เพื่อทำเสา
แต่ยังไม่ทันฟันเสียงแรก ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【เอียวาคริสเปอร์ – ฝึกได้ – แนะนำให้ฝึก】

“เอียวา...อะไรนะ?” ซูเฉินขมวดคิ้ว
สายตากวาดไปตามทิศที่ข้อความชี้ — เถาวัลย์สีฟ้าสดขนาดเท่าแขน กำลังขยับแผ่วๆ อยู่ไกลออกไป

ปลายยอดแปดเส้นของมันดูราวกับ...กำลัง “มอง” เขา

ซูเฉินหันมองตรงๆ
ทันใดนั้น ยอดเถาวัลย์ทั้งเจ็ดรีบหลบหลังต้นไม้ เหลือเพียงเส้นเดียวที่ชะโงกหัวออกมาอย่างงงงวย ก่อนจะโดนเพื่อนข้างๆ สะกิดให้รีบหลบกลับเข้าไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกระซิบเบาๆ ดังในหัวเขา

“เจ้าห้า...ออกไปดูสิ”
“ข้าไม่ไป เจ้าสิอยากรู้”
“เจ้าเป็นคนกล้าสุด เจ้าไปก่อน เดี๋ยวข้าตาม”
“โกหกอีกแล้ว ข้าไม่ไป!”
“งั้นเจ้าสอง ไปแทนสิ—”
“เจ้าสิ!”
“พอๆ...ข้าเองก็ได้!”

เสียงสุดท้ายฟังดูมั่นใจ แล้วหนึ่งในยอดเถาวัลย์ก็โผล่ออกมาแอบมองเขาอีกครั้ง
“เป้าหมาย...หายไปแล้ว”
“ข้าว่าข้าเห็น!”
“อยู่ไหน!?”
“หลังเรา!!”

ซูเฉินที่ตอนนี้ยืนอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ มองเห็นทุกการเคลื่อนไหวอย่างชัดเจน
หนวดเล็กๆ ทั้งแปดส่ายไปมาราวกับทะเลาะกันเอง—ทั้งตลก ทั้งน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

เขาเพ่งมอง “ข้ารู้จักเจ้าพวกนี้...”

แล้วภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว—เถาวัลย์ที่เขาเคยฟันขาดสองท่อนที่ลำธารเมื่อวาน

“เจ้าคือ...”

หนวดทั้งแปดแข็งค้าง ร่างของมันสั่นสะท้านทันที
มันจำกลิ่นมีดได้—กลิ่นแห่งความตายที่ฝังลึกในสัญชาตญาณ

ทันทีที่ซูเฉินยกมีดขึ้น เตรียมจะป้องกัน เถาวัลย์ทั้งแปดก็เหี่ยวร่วงลงกับพื้นเหมือนพืชถูกความร้อนเผา

【เอียวาคริสเปอร์ – ฝึกได้】
สถานะ: หิว / หวาดกลัว / ร้องไห้
ความต้องการ: เนื้อ, เลือด

“ร้องไห้ได้ด้วย?” ซูเฉินอึ้ง มองดูเถาวัลย์ที่ไหวสะอื้นเหมือนเด็กหลงทาง
ในใจเกิดความสงสารขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“...นี่เจ้ามันสิ่งมีชีวิต หรือเด็กกันแน่?”

เขามองมีดในมือ แล้วคิดถึงสิ่งที่ระบบเคยพูด
‘จุดประสงค์ของคุณที่นี่คือการทำฟาร์ม’

“ถ้าอย่างนั้น...สิ่งนี้ก็น่าจะฝึกได้จริงๆ”

ซูเฉินเดินกลับไปที่ห้องเย็น หยิบเนื้องูชิ้นใหญ่ แล้วโยนให้เถาวัลย์
เจ้าสิ่งนั้นรีบส่ายหนวดเข้ามาคว้า หนวดทั้งแปดอ้าออกกลืนเนื้อทั้งก้อนในพริบตา

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น

【เอียวาคริสเปอร์ – ฝึกได้】
สถานะ: หวาดกลัว / ดีใจ / หิวนิดหน่อย
ความต้องการ: เนื้อ, เลือด

“เนื้อยังไม่พอสินะ” เขาพึมพำ ก่อนจะโยนอีกชิ้นให้
มันกลืนทันที หนวดส่ายไปมาราวกับดีใจอย่างเห็นได้ชัด

【สถานะ: ดีใจ】
【ความต้องการ: เลือดของเจ้า】

“...เลือดของข้า?” ซูเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองมัน
“เจ้าหมายถึงอะไร จะเล่นข้าเหรอ?”

เขายกมีดขึ้น เถาวัลย์ทั้งแปดหดหัวทันที สั่นระริก
ข้อความเปลี่ยนไปอีกครั้ง

【สถานะ: หวาดกลัว / น้อยใจ】

ซูเฉินหยุดนิ่ง มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจบางอย่าง
“เลือดของเจ้า... หรือว่าเจ้าอยากทำพันธสัญญา?”

เสียงลมแผ่วพัดผ่านป่า
หนวดเล็กๆ ทั้งแปดค่อยๆ เงยขึ้นอีกครั้ง
เหมือนจะพยักหน้าช้าๆ