บทที่ 21: จากผู้เล่นสู่ "พระเจ้าผู้สร้างโลก"

“ตอนนี้... เธอยังรู้สึกว่า การเล่นเกมที่คนอื่นสร้างขึ้นมา... มันยังน่าสนุกอยู่อีกเหรอ?”

น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่แผ่วเบา ทว่ามันกลับหนักแน่นดุจเสียงระฆังโบราณที่ดังกังวานก้องสะท้อนอยู่ในสมองอันสับสนของหลินเทียนอย่างไม่ขาดสาย

เล่นเกมที่คนอื่นสร้าง... สนุกไหม?

หลินเทียนไม่เคยหยุดคิดเรื่องนี้เลย

สนุกสิ! แน่นอนว่ามันต้องสนุก! ในโลกของเกม เขาคือแม่ทัพ คือวีรบุรุษ คือราชาผู้พิชิตที่ทำได้ทุกอย่าง เขาได้รับความตื่นเต้นและเกียรติยศที่ในโลกแห่งความเป็นจริงไม่มีวันมอบให้เขาได้

แต่ทว่า...

หลินเทียนจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่สงบนิ่งดุจผิวน้ำของหยางหมิงอวี่ และเป็นครั้งแรกที่คำตอบอันหนักแน่นในใจเริ่มสั่นคลอน

เขานึกถึงความเหนื่อยล้าจากการอดนอนเพียงเพื่อฟาร์มไอเทมหายาก นึกถึงความหงุดหงิดจากการต้องกดโหลดเซฟซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อหาแผนการเล่นที่ดีที่สุด และที่สำคัญที่สุดคือนึกถึงความโกรธและความรู้สึกไร้พลังเมื่อครู่... ตอนที่เขารู้ว่าเผ่าที่เขาถนัดที่สุดถูก "เนิร์ฟ" อย่างไร้ความปราณี

ความสุข ความโกรธ เกียรติยศ หรือความโศกเศร้าทั้งหมดของเขา... ล้วนกำเนิดมาจากบรรทัดโค้ดที่เย็นชืดไม่กี่บรรทัด ล้วนถูกสร้างขึ้นบนโครงสร้างที่ผู้กำกับเกมกำหนดไว้แล้วทั้งสิ้น เขาหลงคิดว่าตัวเองคือราชาของโลกใบนั้น แต่แท้จริงแล้ว เขาเป็นเพียงผู้เล่นที่ทุ่มเทที่สุด... ซึ่งถูกกักขังอยู่ในกรงขังแห่งกฎเกณฑ์อย่างแน่นหนา

แต่ชายตรงหน้าเขา หยางหมิงอวี่... กลับกระโดดออกมานอกกระดานหมาก

เขาทำตัวเหมือนผู้หยั่งรู้ที่แท้จริง มองลงมายังเหล่าผู้เล่นที่ดิ้นรนอยู่ในกฎเกณฑ์ และประกาศชะตากรรมของพวกเขาล่วงหน้า

ช่องว่างนี้มันคือความแตกต่างระหว่างฟ้ากับเหว

มันคือ... การขยี้จากมิติที่เหนือกว่า

หลินเทียนไม่เข้าใจเลยสักนิด

สมองของเขาขาวโพลน ทำได้เพียงยืนบื้ออยู่ตรงนั้น ริมฝีปากสั่นระริกแต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

“ปัง ปัง ปัง!”

อาจารย์คณิตศาสตร์บนโพเดียมได้สติกลับมาในที่สุด เขาตบโต๊ะครูดังสนั่นเพื่อพยายามกู้คืนระเบียบในห้องเรียน “หลินเทียน! เธอทำบ้าอะไรอยู่? ไม่มีระเบียบวินัยเลยหรือไง! กลับไปนั่งที่เดี๋ยวนี้!”

สายตาของเพื่อนร่วมห้องทุกคนเปรียบเสมือนสปอร์ตไลท์นับสิบดวงที่พุ่งเป้ามายังจุดศูนย์กลางพายุเล็กๆ หลังห้องนี้ บางคนรอดูเรื่องสนุก บางคนสงสัยใคร่รู้ ส่วนหวังฮ่าวมีเพียงสีหน้าดูแคลนและอิจฉา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้เด็กติดเกมที่เขาดูถูกถึงได้รับการ "ปฏิบัติเป็นพิเศษ" จากหยางหมิงอวี่ขนาดนี้

ทว่า หลินเทียนยังคงนิ่งค้าง ในโลกของเขามีเพียงหยางหมิงอวี่และคำถามที่สะเทือนเลื่อนลั่นนั่นเท่านั้น

ในจังหวะที่อาจารย์คณิตศาสตร์กำลังจะระเบิดอารมณ์ หยางหมิงอวี่ก็เริ่มขยับตัว

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน บุคลิกที่ดูสุภาพเรียบร้อยเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นความคมปลาบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้อาจารย์คณิตศาสตร์บนโพเดียม น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดดันอย่างประหลาด

“อาจารย์จางครับ ขอโทษที่รบกวนเวลาสอนนะครับ พอดีนักเรียนหลินเทียนมี ‘ปัญหามุมมองความคิด’ เร่งด่วนที่ผมต้องจัดการในตอนนี้ คาบนี้ขอยกให้เป็นคาบของผมแล้วกันนะครับ อาจารย์ไปพักผ่อนที่ห้องพักครูก่อนได้เลยครับ ลำบากอาจารย์แล้วครับ”

คำพูดของเขาไม่ใช่การปรึกษา... แต่มันคือการ แจ้งเพื่อทราบ

อาจารย์คณิตศาสตร์อ้าปากค้าง มองดูดวงตาลุ่มลึกของหยางหมิงอวี่ สลับกับหลินเทียนที่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง แล้วเขาก็เผลอพยักหน้าตอบรับไปอย่างงงๆ ก่อนจะหอบหนังสือเดินออกจากห้องไปท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนักเรียนทั้งชั้น

ครูประจำชั้น... ถึงขั้น ‘เชิญ’ ครูผู้สอนออกไปกลางคันเลยเหรอ?

วินาทีนี้ เสียงจอแจในห้องเรียนอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น หากก่อนหน้านี้พวกเขาแค่มองว่าคำทำนายของหยางหมิงอวี่เป็นเรื่องแปลกประหลาด ตอนนี้พวกเขาถึงได้ตระหนักถึงรัศมีอำนาจที่เด็ดขาดของครูประจำชั้นหนุ่มคนนี้จริงๆ

หยางหมิงอวี่กวาดสายตามองไปรอบห้อง

“ทุกคน... เรียนด้วยตัวเอง (Self-study)”

สี่คำสั้นๆ ที่เป็นคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัด

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจใครอีก ทำเพียงหันไปบอกหลินเทียนนิ่งๆ ว่า “ตามผมมา”

เขาเดินนำออกไปทางประตูหลังห้องทันที

หลินเทียนเหมือนถูกดึงด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น เขาไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว รีบก้าวเท้าตามไปทันที ในมืยังคงกำนิตยสารเกมเล่มนั้นไว้แน่น

​

​

ทั้งคู่เดินตามกันผ่านระเบียงที่เงียบสงบ เข้าสู่ห้องพักครูที่แสนคุ้นเคย

หยางหมิงอวี่ยังไม่รีบเปิดฉากสนทนา เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกระติกน้ำร้อนขึ้นมาบรรจงชงชาดอกมะลิที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ใบชาหมุนวนอยู่ในแก้วใส ไอความร้อนบดบังใบหน้าของเขาเล็กน้อย

หลินเทียนยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องพักครูด้วยความประหม่า

“นั่งลงสิ” หยางหมิงอวี่ชี้ไปที่เก้าอี้สำหรับนักเรียนฝั่งตรงข้าม

หลินเทียนนั่งลงตามคำสั่ง ร่างกายตั้งตรงแหน็บด้วยความเกร็ง

หยางหมิงอวี่จิบชาคำหนึ่ง วางแก้วลงเกิดเสียงกระทบโต๊ะเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับดังกึกก้องในใจของหลินเทียน

“คิดออกหรือยัง กับคำถามที่ผมถามไปเมื่อกี้?” ในที่สุดหยางหมิงอวี่ก็เปิดปาก

หลินเทียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ตอบกลับด้วยเสียงที่แหบพร่าอย่างซื่อตรง “...มะ... ไม่เข้าใจครับ”

“งั้นผมเปลี่ยนวิธีพูดแล้วกัน” หยางหมิงอวี่โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ประสานนิ้วมือวางบนโต๊ะ สายตาคมปลาบดุจลูกศรที่พุ่งแทงใจของเด็กหนุ่ม “ในเกม... เธอฝึกฝนตัวละครจากเลเวล 1 ไปจนถึงเลเวล 100 มันทำให้เธอรู้สึกภูมิใจมากใช่ไหม?”

หลินเทียนพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ

“เธอฟาร์มจนได้ไอเทมเทพชิ้นหนึ่งมาครอบครอง มันทำให้สถานะตัวละครของเธอพุ่งพรวดพราดสะใจมากเลยใช่ไหม?”

หลินเทียนพยักหน้าต่อ นี่แหละคือเหตุผลที่เขาติดเกมงอมแงม

มุมปากของหยางหมิงอวี่หยักยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ถ้าอย่างนั้น... ถ้ามีพลังอย่างหนึ่งที่ทำให้เธอไม่ต้องสนใจเลเวล แต่สามารถ ‘กำหนด’ พลังโจมตีของตัวละครให้เป็น 99,999 ได้เลยล่ะ? ถ้ามีพลังอย่างหนึ่งที่ทำให้เธอไม่ต้องสนใจเรื่องสุ่มดวง (RNG) แต่สามารถ ‘ระบุ’ ได้เลยว่ามอนสเตอร์ตัวต่อไปต้องดรอปไอเทมที่เธอต้องการร้อยเปอร์เซ็นต์... เธอคิดว่าพลังแบบนี้ เมื่อเทียบกับความสุขสองอย่างแรกที่เธอได้รับมา มันเป็นยังไง?”

รูม่านตาของหลินเทียนหดตัวลงฉับพลัน!

นี่... นี่มันคืออะไร?

นี่มันไม่ใช่การเล่นเกมแล้ว แต่มันคือ... การแก้ไขเกม! มันคือการใช้สูตรโกง! มันคืออำนาจที่มีแต่ GM (Game Manager) เท่านั้นที่จะทำได้!

ไม่สิ... นี่มันยิ่งกว่า GM เสียอีก GM เป็นแค่ผู้ดูแล แต่สิ่งที่หยางหมิงอวี่บรรยายมา คือผู้ที่สร้างกฎเกณฑ์... คือพระเจ้า!

“มัน... เป็นไปไม่ได้หรอกครับ...” หลินเทียนพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันเกินขอบเขตจินตนาการของเขาไปแล้ว

“ไม่หรอก มันเป็นไปได้”

หยางหมิงอวี่ลุกขึ้นเดินไปที่มุมห้องพักครู ไปหยุดอยู่ที่คอมพิวเตอร์หน้าจอหนาเตอะ (CRT) เครื่องหนึ่งที่สเปกถือว่าใช้ได้ในยุคนั้น เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดเครื่อง

เสียงพัดลมระบายความร้อนดังกระหึ่มขึ้น พร้อมกับดนตรีเปิดเครื่อง Windows XP ที่แสนคุ้นเคย

หลินเทียนมองตามด้วยความไม่เข้าใจ

หยางหมิงอวี่ไม่ได้อธิบายอะไร เขาเลื่อนเมาส์อย่างชำนาญ ไม่ได้เปิดเกมใดๆ ขึ้นมา แต่กลับคลิกเปิดโปรแกรมตัวหนึ่งที่หลินเทียนไม่เคยเห็นมาก่อน ไอคอนของมันเป็นสีน้ำเงินม่วงที่มีตัวอักษรเขียนว่า “C++”

หน้าต่างโปรแกรมที่ดูเรียบง่าย เต็มไปด้วยปุ่มและเมนูแปลกๆ เด้งขึ้นมา

หลินเทียนดูไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว

หยางหมิงอวี่รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเพียงไม่กี่ครั้ง เพื่อเปิดโปรเจกต์ที่เขาเขียนทิ้งไว้ล่วงหน้า ทันใดนั้น หน้าจอก็เต็มไปด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษ ตัวเลข และสัญลักษณ์ประหลาดที่ดูเหมือน “คัมภีร์สวรรค์”

C++

#include <iostream>

int main() { ... }

อักขระเหล่านั้นในสายตาหลินเทียน มันดูอ่านยากและน่าเวียนหัวยิ่งกว่าบทความโบราณที่เขาเกลียดที่สุดเสียอีก

อาจารย์หยางกำลังจะทำอะไรกันแน่?

หยางหมิงอวี่ไม่สนใจความงงงวยของหลินเทียน เขาเลื่อนเมาส์ไปคลิกที่ปุ่มสามเหลี่ยมสีเขียวด้านบนของโปรแกรม

โปรแกรมเริ่มทำงาน

สิ่งที่เด้งขึ้นมาไม่ใช่ภาพกราฟิกสวยงาม แต่มันคือหน้าต่าง “DOS” สีดำตัวอักษรขาวที่แสนธรรมดา

ในหน้าต่างนั้นมีตัวอักษรเพียงบรรทัดเดียว:

[ โปรแกรมจำลองความเสียหายของลูกไฟ (Fireball) V1.0 ]

[ กรุณาระบุความเร็วเริ่มต้นของลูกไฟ (m/s): ]

หลินเทียนอึ้งไปครู่หนึ่ง

หยางหมิงอวี่หันมามองเขาแล้วพยักหน้าเป็นเชิงสั่ง “ลองพิมพ์ตัวเลขที่เธอชอบลงไปสิ”

หลินเทียนเดินไปที่หน้าคอมพิวเตอร์แบบแบ่งรับแบ่งสู้ เขาพิมพ์เลข “20” ลงไปแล้วกด Enter

หน้าต่างสีดำพลันปรากฏตัวอักษรใหม่ขึ้นมา:

[ กำหนดความเร็วที่: 20 m/s ]

[ กำลังคำนวณ... ]

[ ระยะยิงสูงสุด: 40.8 เมตร ]

[ พลังโจมตีพื้นฐาน: 100 หน่วย ]

[ พลังโจมตีต่อเนื่องจากไฟลุก: 5 หน่วย/วินาที เป็นเวลา 3 วินาที ]

[ รวมความเสียหายทั้งหมด: 115 หน่วย ]

หัวใจของหลินเทียนกระตุกวูบ!

นี่... นี่มันคือตรรกะการคำนวณพลังโจมตีของสกิลในเกมนี่นา!

เขาเล่นเกม RPG มานับไม่ถ้วน ในรายละเอียดสกิลทุกอันล้วนมีคำบรรยายคล้ายๆ แบบนี้ เขาหลงคิดมาตลอดว่ามันเป็นแค่ “การตั้งค่า” ที่มีอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้ เขาได้เห็นกระบวนการที่ “การตั้งค่า” นั้นถูกคำนวณออกมาต่อหน้าต่อตา

“น่าสนใจใช่ไหมล่ะ?” เสียงของหยางหมิงอวี่ดังขึ้นข้างหู “แต่นี่... เป็นเพียงผลลัพธ์ที่ ‘ผู้เล่น’ ทั่วไปมองเห็นเท่านั้น”

พูดจบ เขาก็กดคีย์บอร์ดปิดหน้าต่างจำลองนั้นทิ้งไป ภาพตัดกลับมาที่หน้าต่างโปรแกรมที่เต็มไปด้วย “คัมภีร์สวรรค์” อีกครั้ง

“คราวนี้... ผมจะให้เธอเห็นโลกในสายตาของ ‘พระเจ้าผู้สร้างโลก’ ”

หยางหมิงอวี่เลื่อนเมาส์ไปท่ามกลางโค้ดที่ยุบยับพวกนั้น แล้วคลิกเลือกบรรทัดหนึ่งอย่างแม่นยำ

int base_damage = 100; // กำหนดค่าพลังโจมตีพื้นฐาน

เขาชี้นิ้วไปที่บรรทัดนี้แล้วบอกหลินเทียนว่า “ดูสิ นี่แหละคือที่มาของตัวเลข 100 เมื่อกี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ แต่มันเป็นเพราะ ‘ผม’ เป็นคนกำหนดมันไว้ตรงนี้”

หัวใจของหลินเทียนเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

“คราวนี้ เธอเป็นคนบอกผมสิ” น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่แฝงไว้ด้วยมนต์สะกด “เธออยากให้มันกลายเป็นเท่าไหร่?”

“...ปะ... เปลี่ยนเป็นเท่าไหร่ก็ได้เหรอครับ?” เสียงของหลินเทียนเริ่มสั่น

“เธอคือเจ้าชีวิตของโค้ดบรรทัดนี้”

หลินเทียนจ้องมองตัวเลข “100” บนหน้าจอเขม็ง ราวกับว่ามันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือประตูสู่โลกใบใหม่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลั้นใจบอกตัวเลขหนึ่งออกมา

“หนึ่ง... หนึ่งพันครับ”

“ได้”

นิ้วมือของหยางหมิงอวี่พรมลงบนคีย์บอร์ดแผ่วเบา เปลี่ยนเลข “100” ให้กลายเป็น “1000”

int base_damage = 1000; // กำหนดค่าพลังโจมตีพื้นฐาน

จากนั้น เขากดปุ่มสามเหลี่ยมสีเขียวอีกครั้ง

โปรแกรมเริ่มทำงานใหม่

หน้าต่างสีดำเด้งขึ้นมาอีกรอบ

[ โปรแกรมจำลองความเสียหายของลูกไฟ (Fireball) V1.0 ]

[ กรุณาระบุความเร็วเริ่มต้นของลูกไฟ (m/s): ]

มือของหลินเทียนสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น เขาพิมพ์เลข “20” ลงไปอีกครั้ง

Enter!

[ กำหนดความเร็วที่: 20 m/s ]

[ กำลังคำนวณ... ]

[ ระยะยิงสูงสุด: 40.8 เมตร ]

[ พลังโจมตีพื้นฐาน: 1000 หน่วย ]

[ พลังโจมตีต่อเนื่องจากไฟลุก: 50 หน่วย/วินาที เป็นเวลา 3 วินาที ]

[ รวมความเสียหายทั้งหมด: 1150 หน่วย ]

“ตูม!”

ราวกับมีสายฟ้ายักษ์ฟาดลงมากลางกะหม่อมของหลินเทียน!

โลกทั้งใบพลันเงียบสงัด

เขามองดูตัวเลข “1000” ที่เด่นหราบนหน้าจอ สลับกับมองตัวเลขที่ถูกแก้ไขในบรรทัดโค้ด แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของหยางหมิงอวี่ที่ว่า “กำหนดค่าพลังโจมตีได้ตามใจชอบ”...

ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า อะไรคือผู้เล่น... และอะไรคือ “พระเจ้าผู้สร้างโลก”!

ผู้เล่น... คือคนที่ทำได้เพียงพิมพ์เลข “20” ลงในหน้าต่างจำลองสีดำ แล้วรอคอยผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า

ทว่า ‘พระเจ้าผู้สร้างโลก’ คือคนที่เขียนบรรทัดโค้ด damage = 1000 ขึ้นมาด้วยมือของตัวเองในกอง “คัมภีร์สวรรค์” เหล่านั้น!

เกมทุกเกมที่เขาเคยเล่น โลกทุกใบที่เขาเคยหลงใหล แท้จริงแล้วถูกสร้างขึ้นจากบรรทัดโค้ดที่ร้อยเรียงกันเช่นนี้เอง เหล่าโปรแกรมเมอร์ในบริษัทเกมก็คือเทพเจ้าในโลกใบนั้น! พวกเขาเพียงแค่ขยับปลายนิ้ว แก้ไขตัวเลขเพียงตัวเดียว ก็สามารถทำให้เผ่าพันธุ์ที่เขาภาคภูมิใจต้องร่วงหล่นจากบัลลังก์ หรือทำให้ยูนิตขยะกลายเป็น “ลูกรักของแพตช์” ได้ในพริบตา!

ส่วนเขา... “ราชา” ผู้เรียกลมเรียกฝนในเกม เมื่ออยู่ต่อหน้า “เทพเจ้า” ที่แท้จริงเหล่านี้ เขากลับดูต้อยต่ำราวกับเม็ดฝุ่น

ความตกตะลึงอันมหาศาลนำมาซึ่งความสูญเสียอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่ตามมาติดๆ กลับเป็นความโหยหาที่พุ่งพล่านออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

เขาโหยหาในพลังอำนาจเช่นนี้!

“นี่... นี่มันคืออะไรครับ?” เขาชี้ไปที่หน้าจอที่มีแต่คัมภีร์สวรรค์ น้ำเสียงบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้น “สิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่?!”

หยางหมิงอวี่ยิ้มออกมา

เขารู้แล้วว่า ปลาตัวนี้... ติดเบ็ดอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เขาปิดโปรแกรม หมุนตัวกลับไปหยิบหนังสือเล่มใหม่เอี่ยมที่หนาเตอะดุจก้อนอิฐออกมาจากตู้หนังสือบนโต๊ะทำงาน

บนหน้าปกหนังสือเล่มนั้น พิมพ์ตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ดูสะดุดตาว่า:

《C++ Primer Plus》

หยางหมิงอวี่วางหนังสือเล่มนั้นลงตรงหน้าหลินเทียนอย่างแผ่วเบา

“ไอ้นี่แหละ” เขาชี้ไปที่หนังสือ “คือกฎไวยากรณ์ของ ‘คัมภีร์สวรรค์’ ที่เธอเห็นเมื่อกี้ ชื่อของมันคือ ‘การเขียนโปรแกรม’ ถ้าเธอเรียนรู้มัน เธอจะมีพลังอย่างแรกที่ผมพูดถึง”

“ถ้าเธอเรียนรู้มัน เธอจะเข้าใจว่าเกมถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร”

“ถ้าเธอเรียนรู้มัน เธอจะเปลี่ยนจาก ‘ผู้เล่น’ ที่ต้องทำตามกฎของคนอื่น กลายเป็น ‘พระเจ้าผู้สร้างโลก’ ที่มีศักยภาพในการกำหนดกฎเกณฑ์เสียเอง”

น้ำเสียงของหยางหมิงอวี่ราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นดุจค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของหลินเทียน

สายตาของหลินเทียนจดจ้องอยู่ที่หนังสือเล่มนั้นราวกับถูกมนต์สะกด ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

หยางหมิงอวี่พิงขอบโต๊ะ กอดอก พลางมอบหมัดฮุกสุดท้ายเพื่อเผด็จศึก

“หลินเทียน เธอเป็นคนมีพรสวรรค์มาก ทั้งการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์และตรรกะการตอบสนองของเธอล้วนเหนือกว่าคนทั่วไป แต่เธอเกลับเอาพรสวรรค์เหล่านี้ไปใช้กับการเล่นเกมที่คนอื่นสร้างไว้เสร็จแล้วทั้งหมด มันไม่ต่างอะไรกับแม่ทัพที่เกิดมาเพื่อคุมกองทัพจริงๆ แต่กลับเอาแต่เล่นหมากรุกจำลองสงครามที่ห่วยแตกที่สุดบนกระดานของคนอื่น”

“ตอนนี้ ผมมอบทางเลือกให้เธอ”

“เธอจะกลับไปเป็น ‘ผู้เล่น’ ที่พร้อมจะถูกคัดทิ้งได้ทุกเมื่อเพียงเพราะมีการอัปเดตเวอร์ชันใหม่...”

“หรือจะหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา แล้วไปเรียนรู้การสร้างโลกของตัวเองพร้อมกับผม?”

ภายในห้องพักครูเงียบสงัดไร้เสียงใดๆ

แสงแดดภายนอกหน้าต่างสาดส่องผ่านกระจกเข้ามา สะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นที่เริงระบำอยู่ในอากาศ

หลินเทียนค่อยๆ... ค่อยๆ ยื่นมือออกไปอย่างช้าๆ

มือของเขาไม่ได้ยื่นไปคว้าเครื่อง GBA ที่เคยมอบความสุขชั่วคราวให้เขาอีกต่อไป แต่มันกลับสัมผัสลงบนหน้าปกอันหนักแน่นของหนังสือ 《C++ Primer Plus》 ที่ยังคงมีกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหมึก

เขาเงยหน้าขึ้นมองหยางหมิงอวี่ แววตาไม่มีความลังเลหรือสับสนหลงเหลืออยู่เลย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเปลวเพลิงที่เจิดจ้าจนแทบจะแผดเผาผู้คน

“อาจารย์ครับ...”

นี่คือครั้งแรกที่เขาเรียกขานด้วยคำนี้อย่างจริงจังและออกมาจากใจจริงอย่างถึงที่สุด

“ผมอยากเรียนครับ”

“ผมอยากเรียนสิ่งนี้!”

เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่กลับมั่นคงดุจเหล็กกล้า

บนใบหน้าของหยางหมิงอวี่ ในที่สุดก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความปลาบปลื้มใจ

เขารู้ดีว่า... อัจฉริยะด้าน IT ที่ในชาติก่อนเคยจมปลักอยู่กับการเล่นเกมและใช้ชีวิตทิ้งขว้างอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตไปวันๆ บัดนี้ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางสายใหม่ที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เส้นทางที่จะนำพาเขาไปสู่การเป็นตำนานที่แท้จริง

การเกิดใหม่ของเขา... การเปลี่ยนแปลงโชคชะตาชีวิตแรก... ประสบความสำเร็จแล้ว!