บทที่ 2 โจรเด็ดบุปผาสามขา

เจ็ดวันต่อมา ณ ยอดเขาชิงอวิ๋น

ร่างสองร่างในสภาพราวกับคนป่ากำลังปีนบันไดขั้นสุดท้ายขึ้นมา

ฉู่เหอเนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยขี้เถ้า สกปรกประหนึ่งเพิ่งถูกฉุดขึ้นมาจากบ่อโคลน เส้นผมที่ยุ่งเหยิงราวกับรังนกเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ขนสัตว์ และของฝากจากธรรมชาติอื่นๆ

"ข้าไม่นึกเลยว่าก้าวแรกของการเข้าสู่สำนักเซียนจะยากเย็นเพียงนี้ การบำเพ็ญเพียรไม่ใช่เรื่องง่ายดายจริงๆ"

เฉินเชียนฟานมองดูฉู่เหอที่กำลังพร่ำเพ้อรำพัน เขาผู้ซึ่งเปลี่ยนสภาพจากคุณชายผู้ร่ำรวยในเมืองหลวงกลายเป็นขอทานเมืองหลวงกล่าวอย่างพูดไม่ออกว่า

"พี่ฉู่ ไม่ใช่ท่านหรอกรึที่บอกว่า 'จุดหมายไม่สำคัญเท่าทิวทัศน์ระหว่างทาง' แล้วก็พาข้าเดินลัดเลาะมาแต่ตามทางเล็กๆ?"

เมื่อนึกย้อนกลับไปตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ทั้งสองต้องเผชิญหน้ากับเสือร้ายและหลบหนีมังกร

ต้องบุกป่าฝ่าดงและสร้างสะพานข้ามน้ำ

ระหว่างทางยังไปแหย่รังแตนขนาดเท่าฝ่ามือและเห็นลิงบาบูนเกี้ยวพาราสีกัน

หลายครั้งที่เฉินเชียนฟานคิดว่าเขาคงต้องเดินวนเวียนอยู่ในป่าลึกดงดิบกับฉู่เหอไปตลอดชีวิตเสียแล้ว

ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักอยู่บนยอดเขา ชายหนุ่มสวมชุดหรูหราพร้อมด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง ท่ามกลางวงล้อมของบ่าวไพร่ก็เดินขึ้นมาถึงยอดเขา

เมื่อมองเห็นสภาพของทั้งคู่ที่ดูราวกับผู้อพยพหนีภัยแล้ง ชายหนุ่มผู้นั้นก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม

"พวกขอทานกล้าเสนอหน้ามางานรับศิษย์ด้วยรึ? คิดว่าตัวเองมีวาสนาเซียนจริงๆ หรือไง?"

เมื่อเผชิญกับการยั่วยุของชายหนุ่ม ฉู่เหอและสหายก็ลุกขึ้นยืนทันที

ความดุดันที่สั่งสมจากการเอาชีวิตรอดในป่าเจ็ดวัน ผสมผสานกับกลิ่นตัวเหม็นโฉ่จากการไม่ได้อาบน้ำมาเจ็ดวัน บีบให้ชายหนุ่มและผู้ติดตามต้องถอยกรูดไปสามก้าว

"คนคนนี้..." แววตาของเฉินเชียนฟานฉายแววครุ่นคิด ดูเหมือนเขาจะเคยเห็นหมอนี่มาก่อน

ทว่าฉู่เหอกลับไม่สนใจ ก้าวเท้าไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วแบมือออก กล่าวว่า "ถ่มน้ำลายเรี่ยราดในที่สาธารณะ ปรับเงินห้าตำลึง"

คุณชายผู้ร่ำรวยกำลังจะอาละวาด แต่ถูกพ่อบ้านชราที่ติดตามมาขัดขวางไว้เสียก่อน

"นายน้อย สองคนนี้อาจจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักเซียน ให้ข้าจัดการเถอะขอรับ"

เทียบกับนายน้อยที่เติบโตมาอย่างไข่ในหิน คุ้นชินกับเสื้อผ้าแพรพรรณและอาหารเลิศรส

พ่อบ้านชราผู้นี้มีประสบการณ์โชกโชนกว่ามาก เขารู้ดีว่ามียอดฝีมือจำนวนไม่น้อยชอบท่องเที่ยวไปในโลกมนุษย์

มีถมไปที่แสร้งทำตัวเป็นขอทาน นายพราน หรือแม้แต่หญิงคณิกา

คนประเภทนี้ชอบที่สุดคือการถูกดูแคลน แล้วค่อยเปิดเผยตัวตนและพลังตบหน้าผู้อื่นให้ตกตะลึงจนตาค้าง

"นายน้อยของข้าเสียมารยาทไป ยินดีจ่ายค่าปรับขอรับ ยินดีจ่าย"

พ่อบ้านชรากล่าวพลางหยิบก้อนทองคำวางลงบนฝ่ามือของฉู่เหอ

ฉู่เหอแค่นเสียงเย็นอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วคล้องแขนเฉินเชียนฟานกลับไปนั่งลงที่บันไดตามเดิม

"ท่านเซียนทั้งสองคือผู้อาวุโสของสำนักเซียนชิงอวิ๋นใช่หรือไม่? เมื่อครู่นายน้อยของข้าโรคคอกำเริบ มิได้มีเจตนาดูหมิ่นสำนักเซียนแต่อย่างใด"

เห็นท่าทีของฉู่เหอกับสหาย พ่อบ้านชราก็รีบกล่าวขอโทษต่อทันที

ฉู่เหอปรายตามองพ่อบ้านชราผู้เจนจัดทางโลกแล้วตอบสั้นๆ ว่า "ไม่ใช่"

"งั้นท่านคงเป็นเซียนจากสำนักอื่น ข้าเป็นพ่อบ้านของจวนเจ้ากรมพิธีการ บางทีเราอาจจะเคยพบกันในเมืองหลวง" พ่อบ้านชรายังคงรุกถามไม่เลิก

การที่สามารถมาร่วมพิธีรับศิษย์ของสำนักเซียนชิงอวิ๋นได้ ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือที่มีวรยุทธ์ล้ำเลิศและภูมิหลังไม่ธรรมดา

การได้ทำความรู้จักกับบุคคลสำคัญเช่นนี้ย่อมเป็นผลดีต่อทั้งนายน้อยและนายท่านของเขา

หลังจากได้ยินอีกฝ่ายแนะนำตัว ในที่สุดเฉินเชียนฟานก็ทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้และเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้างว่า "ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ"

คำตอบนี้ทำเอาพ่อบ้านชราสับสนหนักในใจ

ไม่ใช่คนของสำนักชิงอวิ๋น และไม่ใช่แขกที่มาร่วมงาน

แล้วสองคนนี้เป็นใครกัน?

"พวกเราก็มาเข้าร่วมงานรับศิษย์เหมือนกัน" ฉู่เหอกล่าวพลางมองก้อนทองคำในมือ ปกติเขาแทบไม่มีโอกาสได้ใช้เศษเงินก้อนเล็กๆ ในชีวิตประจำวันด้วยซ้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทองคำแท่ง

เมื่อเห็นฉู่เหอดูไม่ค่อยรู้เรื่อง เฉินเชียนฟานก็คว้าก้อนทองคำไปกัดทดสอบ แล้วยกนิ้วโป้งให้ฉู่เหอ

"พี่เฉิน ท่านดูทองแท้เป็นด้วยรึ?" ฉู่เหอถามด้วยความประหลาดใจ

ผ่านมาเจ็ดวัน เขาประเมินเฉินเชียนฟานไว้ว่าทำอะไรไม่เป็นสักอย่างและหิวตลอดเวลา

เรียกได้ว่าสมบทบาทคุณชายเจ้าสำราญจากเมืองหลวงอย่างยิ่ง

รังแตนที่ไล่กวดพวกเขาครึ่งค่อนวันก็เป็นเพราะเฉินเชียนฟานบอกว่าจะไปเอาน้ำผึ้งมาย่างปลา

"ไม่เป็นหรอก ปกติข้าใช้แต่หินวิญญาณ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นทองคำเหมือนกัน" เฉินเชียนฟานส่ายหน้า แววตาใสซื่อแฝงความโง่เขลาเล็กน้อย

"ดูไม่เป็นแล้วท่านจะกัดทำไม?"

"มันดูเป็นมืออาชีพไง ในหนังสือเขียนไว้แบบนั้น"

เมื่อมองดูทั้งสองคุยกันโดยไม่เห็นหัวคนอื่น สีหน้าของพ่อบ้านชราและบุตรชายโทนเจ้ากรมพิธีการก็ดูปั้นยาก

"น้องชายทั้งสอง ในเมื่อมาฝากตัวเป็นศิษย์เหมือนกัน ไฉนถึงมาเก็บค่าปรับกันเล่า?"

พ่อบ้านชราขมวดคิ้วแน่น ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ลมปราณสั่นไหว เขาผู้นี้มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

ก่อนหน้านี้เขามองไม่ออกถึงความตื้นลึกหนาบางของฉู่เหอจึงได้ระมัดระวังตัว

แต่ตอนนี้ดูแล้ว ทั้งสองคนเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา ถ้าเขามองออกสิถึงจะแปลก

"การรักษาสิ่งแวดล้อมเป็นหน้าที่ของทุกคน" ฉู่เหอกล่าวด้วยความชอบธรรม

พ่อบ้านชราและบุตรชายเจ้ากรมพิธีการตัวสั่นด้วยความโกรธ เตรียมจะลงมือ

"ช้าก่อน ดูซิว่าข้าเป็นใคร" เฉินเชียนฟานลุกขึ้น ปัดผมยาวที่ปิดหน้าออก

เผยให้เห็นใบหน้าที่ดำเมี่ยม เปื้อนโคลนและฝุ่น

เมื่อเพ่งมองใกล้ๆ พ่อบ้านชราก็จำใบหน้าในความทรงจำได้ จึงอุทานด้วยความตกใจ

"เจ้า... เจ้า... เจ้าคือโจรเด็ดบุปผา 'ซานเจี่ยว' (สามขา)!"

ทันทีที่สิ้นเสียง ผู้คนโดยรอบที่หยุดดูเหตุการณ์ต่างตื่นตระหนกและถอยกรูด

บรรดาสตรีต่างกระชับเสื้อผ้าแน่น ตัวสั่นเทา

แม้แต่พวกผู้ชายยังรัดเข็มขัดกางเกงแน่น เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

'ซานเจี่ยว' เป็นโจรเด็ดบุปผาชื่อกระฉ่อนในแคว้นชิงอวิ๋น ลือกันว่ามันกินรวบทั้งชายหญิง และมี 'อาวุธ' ขนาดมหึมา ซึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างแท้จริง

เฉินเชียนฟานมองฝูงชนที่หวาดกลัวและศิษย์สำนักชิงอวิ๋นที่กำลังพุ่งเข้ามาจับกุม

นี่มันไม่ถูกต้อง ไม่ใช่อย่างที่จินตนาการไว้เลย

พอเขาเปิดเผยใบหน้า อีกฝ่ายตัวสั่นเป็นลูกนกก็จริง แต่ทำไมต้องเอามือกุมเป้ากางเกงแล้วสั่นด้วย?

เห็นท่าว่าศิษย์สำนักชิงอวิ๋นกำลังจะส่งเขาเข้าคุก สมองที่แทบไม่ได้ใช้งานมาสิบหกปีของเฉินเชียนฟานก็เริ่มทำงาน

เฉินเชียนฟานรีบใช้เสื้อตัวในที่ยังพอสะอาดอยู่บ้างเช็ดหน้า

เผยให้เห็นใบหน้าเหลี่ยมที่ดูองอาจแฝงความสูงศักดิ์ตามธรรมชาติ

"ทีนี้จำข้าได้หรือยัง นายน้อย?" เฉินเชียนฟานยิ้มมุมปาก

"มันคือโจรเด็ดบุปผาสามขาผู้เชี่ยวชาญการแปลงโฉม!" ฉู่เหอที่นั่งอยู่กับพื้นตะโกนด้วยความหวาดกลัว

เฉินเชียนฟานกระโดดถีบฉู่เหอจนกลิ้งหลุนๆ ก้อนทองคำกลิ้งตกบันไดไป ฉู่เหอรีบวิ่งไปเก็บทันที

เฉินเชียนฟานจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หยิบป้ายหยกสลักคำว่า 'เฉิน' ออกมา "หลี่โกวตั้น (ไอ้ไข่หมาหลี่) เจ้าช่างวางก้ามใหญ่โตนัก ใหญ่โตกว่านายน้อยอย่างข้าเสียอีก"

หลี่ลี่ บุตรชายโทนเจ้ากรมพิธีการที่มีชื่อเล่นว่า 'หลี่โกวตั้น' คราวนี้ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าของจริง

ความโกรธหายวับไปทันตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ "นี่คุณชายเฉินไม่ใช่หรือ? ข้ามันมีตาหามีแววไม่ เมื่อครู่จำท่านไม่ได้จริงๆ"

เฉินเชียนฟานพยักหน้าอย่างพอใจ ราวกับได้กลับคืนสู่แวดวงคุณชายเจ้าสำราญแห่งเมืองหลวง

"ลูกพี่ ท่านหนีออกจากบ้านมาไม่ใช่หรือ? ไฉนมาอยู่ที่สำนักเซียนชิงอวิ๋นได้?" หลี่ลี่ถามพลางคิดในใจว่าซวยแล้ว

สามเดือนก่อน ตอนเฉินเชียนฟานหนีออกจากบ้าน บรรดาคุณชายในเมืองหลวงฉลองกันทั้งเดือน

หลี่ลี่ยังจำบทกวี เหล้าเลิศรส และใบหน้าอันงดงามราวกับไข่ปอกของแม่นางเซียนสาลี่ได้ดี

ไฉนแค่พริบตาเดียว เขาต้องมาเจอกับพญามารผู้นี้อีกแล้ว?

"ข้าจะมา แล้วทำไมข้าจะมาไม่ได้?" เฉินเชียนฟานกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

หลี่ลี่รีบส่งยิ้มประจบประแจง หากถูกเฉินเชียนฟานหมายหัว พอกลับไปเมืองหลวงชีวิตเขาคงหาความสุขไม่ได้แน่

เฉินเชียนฟานเหลือบมองฉู่เหอที่ยังไล่เก็บก้อนทอง แล้วล้วงห่อใบบัวออกมาจากเอวด้านหลังอย่างมีลับลมคมนัย "นายน้อยอย่างข้าไม่เคยเอาเปรียบใคร ทองสิบตำลึงนั่นถือเป็นค่าแสดงความกตัญญูของเจ้า ข้าเองก็จะให้ของดีกับเจ้าเช่นกัน"

กลิ่นคาวรุนแรงโชยออกมาจากห่อใบบัว หลี่ลี่เลิกคิ้วเตรียมปฏิเสธ

ทองสิบตำลึงสำหรับเขาไม่นับเป็นอะไร แต่ถ้ารับของจากเฉินเชียนฟาน พอกลับไปเมืองหลวงเขาต้องโดนทุกคนรังเกียจแน่นอน

"เกรงใจทำไม คนกันเองทั้งนั้น นี่คือยากระดูกเสือที่ข้าขโมยมาจากที่บ้าน เอาไปต้มน้ำเจ็ดชามเคี่ยวให้เหลือหนึ่งชาม กินทางปาก วันละสามเวลา ช่วยเสริมรากวิญญาณได้"

หลี่ลี่ที่เดิมทีให้ตายก็ไม่รับ พอได้ยินสรรพคุณก็ใจเต้นแรง

ตระกูลเฉินแห่งเมืองหลวงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า ว่ากันว่าแม้แต่ในวังหลวงยังมีของวิเศษไม่เท่าตระกูลเฉิน

ถ้าเป็นของลับของตระกูลเฉินจริง มูลค่าคงไม่อาจประเมินได้ด้วยทองคำ เงิน หรือหินวิญญาณ

"จำไว้ กินทางปากนะ" เฉินเชียนฟานโยนห่อใบบัวให้ หลี่ลี่รับไว้โดยสัญชาตญาณ

ทันทีที่ถือไว้ สัมผัสนั้นนิ่มแต่แน่น กลิ่นคาวรุนแรงยิ่งขึ้น เต็มไปด้วยกลิ่นอายสัตว์ป่าเข้มข้น

ของดีจริงๆ!

หลี่ลี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก จึงก้มหัวคารวะแผ่นหลังของเฉินเชียนฟานที่เดินจากไป

ฉู่เหอที่เก็บทองเสร็จแล้วเดินไปพร้อมกับเฉินเชียนฟานมุ่งหน้าสู่โรงเตี๊ยม

เมื่อมองกลับไปที่หลี่ลี่ซึ่งยังไม่ยอมลุกขึ้น ฉู่เหอก็เกิดความสงสัย

เขาเห็นแค่เฉินเชียนฟานโยนของบางอย่างให้หลี่ลี่ แต่ไม่ได้ยินบทสนทนา

"เจ้าให้อะไรหมอนั่นไปน่ะ?" ฉู่เหอถาม

เฉินเชียนฟานฉีกยิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า "ขี้เสือที่เจ้าบอกให้ข้าเก็บมาไง"

ฉู่เหอพยักหน้า ลูกชายเจ้ากรมพิธีการช่างโลกแคบนัก แค่ได้ขี้เสือก็ดีใจขนาดนั้น อีกอย่างบนเขาก็มีโรงเตี๊ยม ไม่จำเป็นต้องใช้ขี้เสือไล่สัตว์ร้ายสักหน่อย ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นกันนะ...?